ü göstərmək üçün mənim səsimi kəsir!

Mən artıq güclə ayaq üstə dayanmışdım. Yer-göy başıma fırlanırdı. Sona xala məni dilə tutub, ona inanmamağı tapşırırdısa da mənim Kamanın sözlərindən artıq qulaqlarım uğuldayırdı. Bütün bədənim yarpaq kimi əsirdi. Bundan sonra eşitdiklərim isə daha sarsıdıcı oldu.

Kama kimsədən çəkinmədən müdhiş bir cəsarətlə üzünü Elşada tutub dedi:

– Gəldim deyəm ki, xəbərin olsun, hamiləyəm! Hər halda özünə sığışdıra bilməzsən də, uşaq atasız böyüsün!

Elə bildim başıma küt alətlə vurdular. Yıxılmamaq üçün özümü güclə saxladım. Gözlərim yaşdan pərdələnmiş halda sarsılmış ifadə ilə Elşada baxdım.

Sona xalanın əli üzündə qaldı. Qınaq dolu baxışlarını Kamanın üzünə zillədi.

Kama sözünü hələ bitirməmişdi ki, Elşad yerindən sıçrayıb qalxdı. Hətta elə təlatümlə qalxdısa altındakı stul da çevrilib aşdı. O, heç kimin gözləmədiyi bir şəkildə Kamaya tutarlı bir şillə çəkdi. Kama müvazinətini saxlaya bilməyib masanın üstünə aşdı. Əlini sifətinə tutdu. Elşad qızarıb pörtmüş halda, əsib-coşaraq bir də onun üstünə yeriyəndə Nazim əmi qarşısına keçib mane oldu. İmkan vermədi.

– İt qızı, it! Kəsərəm o dilini!

Son günlərdə əsəbi tarıma çəkilən Elşad bir qığılcımla alovlanan tonqal kimi necə odlanmışdısa daha Sona xalanı da nəzərə almırdı. Dişinin dibindən çıxanı Kamaya deyirdi. Bütün bu ağır sözləri qəbul edən Kama heç nəyi vecinə almadan qalib bir əda ilə gülümsəyir, Elşadı qıcıqlandırırdı. Hətta buna nail olmuşdu da. Elşad onu vurmaq üçün var qüvvəsi ilə Nazim əminin əlindən çıxmağa can atırdı:

– Burax! Burax, onun sümüklərini qıracam! – deyə əsəblə səsini qaldırırdı.

Nazim əmi onu zorla kənara çəkib:

– Özünə gəl! Bəlanın birindən hələ yaxanı qurtara bilməmisən! Nədir, ikinci bəla gəzirsən özünə! Yekə oğlansan, alə! Kimdir ona inanan? – deyə Elşadı qınadı. Sonra çevrilib Kamadan buradan getməsini tələb etdi. Sona xala da ona qoşuldu. Amma Kama yerindən tərpənmədi. Qanlı-qanlı onu süzən, parçalamağa hazır olan Elşadı özündən