çıxarmağa davam etdi.

Elşad barmağını silkəyə-silkələyə onu hədələdi:

– Sənlə işim qurtarmadı! Sənə elə bir toy tutacam ki, doğulduğun günə peşman olacaqsan!

– Gözləyirəm, canım! Nə vaxt istəsən, buyura bilərsən! Evimin, ürəyimin qapıları sənin üzünə həmişə açıqdır! – Elşada havadan bir öpüş də göndərdi.

Elşad dilini-dodağını gəmirə-gəmirə Kamanı süzdü:

– Eybi yox! Darıxma! Darıxma, küçük!

Mən bundan artıq davam gətirə bilmədim. Durmayıb darvazaya tərəf getməyə başladım. Elşad getdiyimi görüb əsəblə mənə səsləndi:

– Ay qızz! – Məni durdurmaq istədi. Ona qulaq asmadım. İndi elə bir haldaydım ki, nəinki üzünü görmək, səsini də eşitmək istəmirdim.

Nazim əmi onu yalnız bundan sonra, mənim getdiyimi görəndə buraxdı.

Elşad dalımca qaçıb küçədə mənə çatdı. Əl atıb qolumdan yapışdı:

– Söz sərf eləmir sənə? – Gərgin halda üzümə baxdı.

Hiddətlə sinəsindən vurub onu itələdim:

– Məni rahat burax! Eşidirsən?! Əl çək yaxamdan!

– Səsini qaldırma küçədə! – Elşadın bir gözü ətrafı süzdü. Hirsindən fısıldadı.

Mən onu orada atıb həyətə keçdim. Çəkdiyim acının əzabıyla için-için ağlaya-ağlaya evə doğru qaçdım.

Elşad həyətdə idi. Yenə siqaretə sarılmışdı. Özünü bu yolla sakitləşdirməyə, canındakı hirsi, qəzəbi qovmağa çalışırdı.

Mənimsə aldığım yara o qədər dərin və böyük idi ki, hələ-hələ sağalıb qaysaq bağlamayacaqdı. Çünki o qadının sözlərini xatırladıqca təkrar bir daha yaralanırdım.

(Ardı var)

Müəllif Firuzə