. Dözməyib qapını zərblə açaraq bayıra çıxdım. Məni görüb diksindilər, bir-birilərindən aralandılar. Əslində Elşad onu cəld özündən ayırdı. Amma mən hər şeyi gördüm. Sarsılmış halda hiddətlə Elşadın gözlərinin içinə baxdım.
Gərginliklə nəfəs alıb-verir, əsirdim. Hər ikisinə şillə çəkməmək üçün özümü zorla saxlamışdım.

Kama öz əməlindən razı halda həyasızca gülümsədiyi halda, Elşad elə bil yerindəcə ölmüşdü. Gözlərimin içinə baxa-baxa rəng verib, rəng alırdı. Gözucu bir anlıq qəzəblə Kamanı süzdü.

Mən durmayıb onlardan ayrıldım. İkinci addımdan sonra artıq ağlaya-ağlaya evə yüyürdüm. Qapını açıb evə keçmək istəyəndə Elşadın ona acıqla səsini ucaltdığını duydum:

– İtil, gözüm səni görməsin!

Divana çöküb oturdum. Hönkür-hönkür ağlayırdım ki, bu vaxt Elşad içəri girdi. Amma mənə yaxınlaşmağa ürək eləmədi. Yerindən tərpənmədən əzab içində əliylə üzünü ovuşdurdu.

Mən hiddətimi boğa bilməyib ona ağzımın acısını tökməyə başladım. Çünki bir az əvvəl gördüklərim artıq bardağı daşıran son damla idi.

– Sənin qəhrəmanlıqlarından xəbərim var idi, amma bu qədər cəsarətli olduğunu bilmirdim. Gözümün önündə şəbeh çıxarıb, mənə əzab vermək üçün gətirdin yanına?

Elşad üzümə baxmadan gərgin halda dedi:

– Mənim o küçə itiylə işim olmaz artıq! Çox da ki, böyür-başımda dolanır! Nə olubsa keçmişdə olub. Subay vaxtı hamı kimləsə başını qatır. Amma indi yox! Sən məni səhv başa düşdün!

– Sən özünü mənə tanıtdırırsan?! – Hiddətlə onu süzdüm.

– Mən artıq belələrinə ehtiyac duymuram! – O da səsini qaldırdı. – Hansısa bir qadının yanına getmək fikrim olsa, gedərəm, heç xəbərin də olmaz. Amma lazım bilmirəm! O da əvvəl idi, bir səhv elədim!

– Hətta bu qədər açıq danışırsan, hə?

– Mən olanı deyirəm! Səsinin tonunu bir balaca aşağı sal!

– Bəlkə yoldan ötən bir əxlaqsıza görə məni vurasan da. Adətkarsan axı!

Tərs-tərs məni süzdü, fısıldadı. Mənsə çəkdiyim acının ağırlığına dözməyərək heç özüm də bilmədim bu sözləri ona necə deyə bildim:

– Səni görüm