lənətə gələsən! – Yanıb yaxıla-yaxıla ona bağırdım. – Sən rastıma çıxan günə lənət olsun! Taleyimi qaraltdın! Həyatımı puç elədin! Onsuz da çəkəcəksən bir gün! Arxayın ol! Allahın səbri çoxdur!

Tutqun ifadə ilə gözlərimin içinə baxıb, qapını çırpıb getdi. Evə bir də gecə yarısı sərxoş qayıtdı.

Yatağa uzandıqdan bir neçə dəqiqə sonra içki qoxuyan nəfəsini çiynimin üstündə hiss edib üz-gözümü turşutdum. Elşad mənə tərəf əyildi. Kefli bir səslə:

– Niyə mənə əzab çəkdirmək sənə bu qədər xoş gəlir? Səni bu həyatda canımdan çox sevmişəm, ona görə? – soruşdu.

– Toxunma mənə! – Əlini hirslə geri itələdim.

– Mən sənsiz nəfəs ala bilmirəm, ay qanmaz! Ay tərs müsəlman!

– Bəlli olur… – Kinayə ilə dillənib, mənə doğru uzanan əlini təkrar geri itələdim.

Narazılıqla dilini nırçıldadıb:

– Off… Off… – Bezib-usanmış bir tövrlə ah çəkdi. Sonra dili topuq vura-vura təkrar dilləndi. – Niyə başa düşmürsən, mənə səndən başqa heç kim lazım deyil! Tüpürüm ona mən! Lazımdır bəyəm mənə, kimlərinsə əlindən çıxmış?.. Lənət şeytana! Danışdırma də məni bu gecə vaxtı…

– Elşad… içmisən, artıq nə danışdığını bilmirsən. Yat!

– Bilmərəm də… – O, gözləri süzülüb xumarlana-xumarlana dedi. – Baş qaldı ki məndə?

Onu dinləməyib üstümə sərdiyim mələfəni başıma çəkdim. Yatmaq istədim. Elşad əl çəkmədi. İçmişdi deyə tərs damarı bir az da tutmuşdu. Mələfəni üstümdən çəkib, müqavimət göstərsəm də məni qollarının arasına aldı.

1 HƏFTƏ SONRA.

Elşad bir gün evə dilxor vəziyyətdə gəldi. Özündə deyildi. Alt-üst olmuşdu. Yorğun adamlar təki ayaqlarını dalınca sürüyə-sürüyə keçib divanda əyləşdi. İki əliylə başını tutub xeyli dinmədi. Mən onun bu pərişan halından heç nə başa düşməyib sual yağan nəzərlərlə onun qarşısında dizi üstə döşəmədə oturdum.

– Yaxşısan?

O, məni sanki indi gördü. Fikirli halda üzümə baxıb soruşdu:

– Nə dedin?

Mən onun əhval-ruhiyyəsinin yerində olmadığına artıq əmin olub, başqa söz dedim:

– Süfrə hazırdır.

O, narazılıqla başını