ı buladı.

– Bu dəqiqə boğazımdan heç su da keçmir. Başımı elə itirmişəm ki.

– Nə isə olub? – Narahat halda onu süzdüm.

Elşad dinmədi. Sıxıntı içində dərin köks ötürdü. Mənimsə varlığımı saran təşvişdən gözləməyə səbrim çatmadı. Qolundan yapışıb həyəcanla üzünə baxdım.

– Off… dillən! Ürəyim partladı!

Elşad ayrı çıxış yolunun qalmadığını bildiyi üçün açıb danışmağa başladı. Qanıqara halda nağıl elədi:

– Hərbi hissədə aləm dəyib bir-birinə. Ola bilsin, bir neçə gün evə gələ bilmədim. İndi də icazə yox idi, yarım saatlıq güclə izn ala bildim. Gəldim səni görəm, xəbərdar edəm. – Sözün bu yerində tutqun baxışlarla gözümün içinə baxdı. Amma çox uzatmadı, sözünə davam elədi. – Baş qarışıqdır, hərbi prokurorluğun işçiləri tökülüb hərbi hissəyə. Hamını dindirirlər. Heç bilmirəm vəziyyət necə olacaq. Hər şeyə hazır olmaq lazımdır! Ola bilsin, həbs etdilər məni!

Qulaqlarım uğuldadı. Dəhşət içində ona baxdım.

– Sənin nə günahın var ki… Həbs etmək nədir?

Elşad çətinliklə dilləndi. Öz səhvini etiraf etdi:

– Əsgərə buraxılış vərəqəsi yazıb bir neçə saatlıq evə buraxmışdım. Qayıdanda maşın vurub. Xəstəxanadadır. Yaralıdır, özünü bilmir. Ona bir şey olsa, mənim dərimi soyacaqlar! – Elşad təşvişlə üzünü ovuşdurdu.

Mən duyduqlarımın təsiri altında idim. Əlimi ağzıma tutub donmuş vəziyyətdə eləcə Elşada baxırdım. Handan-hana dilləndim:

– Sən vurmamısan ki. Səni niyə tutsunlar? Yolda qəzadır də, olub. – Ona ürək-dirək vermək istədim, amma dediklərimə heç özüm də inanmadım.

– Uşaq-uşaq danışma. – Elşad istehzayla gülümsündü. – Mənim tabeliyimdə olan əsgər idi. Həmin gün də naryaddaydım. Ümumiyyətlə ixtiyarım yox idi hansısa bir əsgərin hərbi hissədən çıxmasına şərait yaradam. Sual verirlər, nə səbəbə göndərmisən əsgəri? Nə marağın var idi?

– Yəqin vacib olmasa göndərməzdin də.

Elşad köks ötürüb dedi:

– Yalvarıb-yaxardı ki, atam ölüm ayağındadır, heç olmasa ölməmiş üzünü görüm. Mən də… – Elşad bir anlıq susdu. Sonra dedi. – Yumşaldım. Amma