səhv elədim! Böyük səhv elədim!

Bu, Elşadın zəif nöqtəsi idi. Çünki Elşad atasına çox bağlı idi. Baxmayaraq ki, danışmırdı, amma yaxşı bilirəm ki, bir anlıq özünü əsgərin yerinə qoymuşdu. Aylardır xəstə yatdığını bilə-bilə atasının görüşünə getməməsi Elşadı daxilən talan etsə də, bunu üzə vurmurdu.

Mən o anın təlaşı içində ildırım sürətiylə çarələr axtarmağa başladım. Əmisi general idi deyə düşündüm ki, necə olsa Elşadı bu vəziyyətdən xilas edə bilər.

– Bəs əmin nə deyir? Sənə bir köməkliyi dəyə bilməz?

Elşad mənim səsimə fikirdən ayrıldı. Cavab verdi:

– Əmim deyir elə bir iş tut ki, səni müdafiə eləməyə üzüm olsun! O da özünə görə narahatdır.

Bir neçə saniyə ikimiz də susduq. Bu sükutu Elşad özü pozdu:

– İndi həyatım tükdən asılıdır. Əsgər özünə gəlib hər şeyi olduğu kimi danışmayınca bunlar məndən əl çəkən deyillər!

– Bəs valideynləri sənə niyə kömək etmir axı? – Gözlərim dolmuş halda soruşdum. – Onların uşağı getmək istəyib də.

– Onlar bu dəqiqə öz uşaqlarının hayındadır. Mən yada düşmürəm.

– Off… – Çarəsiz halda hönkürdüm.

Elşad ayağa qalxdı. Özünə yer tapa bilmirdi. Elə bil tikan üstə gəzirdi.

– Mən batdım! Məhv oldum! Həbsə düşsəm rütbəmi də əlimdən alacaqlar, ordudan da tərxis olunacam! Bununla da bu qədər əziyyətim heç olacaq! Fikirləşməkdən az qalır dəli olam! Götür-qoy edirəm, yenə də zərərli mən çıxıram! Özüm bir yana, sənin dərdini çəkirəm! Mən həbs olunsam sən necə olacaqsan? Kimə əmanət edim səni?

Gözümün yaşını tökə-tökə Elşada baxırdım. Bu nə iş idi başımıza gəlmişdi?

Günlər bu gərginlik və narahatlıqla davam etməkdə idi. Hələ heç bir irəliləyiş yox idi.

Əsgər hələ koma vəziyyətində idi, Elşad isə fikirləşməkdən, həyəcan keçirməkdən ayaq üstə gəzən bir ölü idi sanki. İşə necə gedib-gəldiyini belə bilmirdi. Səhərə qədər yatmır, yerində çevrikib dururdu. Yuxuya gedən kimi isə qəflətən oyanaraq sarsılmış halda yerində qalxıb otururdu. Və dəqiqələrcə özünə gələ bilmirdi.

Ona baxdıqca mən də sabaha olan