n ümidimi itirir, özümü yeyib-tökürdüm.

Bir gecə yatağa uzansam da məni yuxu tutmamışdı. Uzandığım yerdəcə bütün diqqətimlə Elşada baxırdım. Ürəyim necə dolub qabarmışdısa artıq dözmədim. Bir an:

– Elşad… – deyə onu səslədim.

Elşad qolunu gözlərinin üstündən götürüb təəccüblə mənə baxdı:


– Yatmamısan?

– Yuxum gəlmir.

– Sən mənə fikir vermə, yat, – deyib köks ötürdü.

Onun bu ahı ürəyimi köz-köz elədi. Doluxsundum. Elşad məni belə görüb yatağın içərisində qalxıb oturdu. Çaşqın baxışlarla üzümə baxdı.

Mən ağlaya-ağlaya onun boynuna nə vaxt sarıldığımı belə bilmədim.

– Nə olub, ay qız?

Mən cavab vermək əvəzinə hönkürdüm. O, saçlarımı tumarlaya-tumarlaya məni sakitləşdirməyə çalışdı:

– Yaxşı, bir az sakitləş… De görüm, nə olub?

Mən üzümü Elşadın köksündə gizlədib, göz yaşlarım selə dönmüş, pərişan bir halda hayqırdım:

– Mən səndən ayrı qala bilmərəm! Çətin olar mənə! Qurban olum, elə et ki, biz ayrılmayaq. Məni gözünün qabağına gətir. Mənə yazığın gəlsin! Mən səndən ayrılsam, dəli olaram! Sənsiz… – Sözümün gerisini gətirə bilməyib, təkrar hönkürdüm. Onun boynunu-boğazını həsrətli-həsrətli öpdüm.

Elşad donub qalmışdı. Məndən heç vaxt duymadığı sözləri eşidirdi. Mənsə günlərdir sürən sükutumu bu gecə pozub, nəhayət, özümdə güc taparaq, ürəyimi deşən sözləri dilə gətirmişdim. O, qollarımdan yapışıb diqqətlə gözlərimin içinə baxdı:

– Sabah nə olacağını bilmirəm. Amma nə olur-olsun, mən səndən əlimi üzən deyiləm! Bunu yadında saxla və əmin ol! Bilsəm ki, yolun sonunda məni ölüm gözləyir, yenə də səndən vaz keçmərəm! Son nəfəsimi verəndə də sənin qollarında verəcəm! – Bunu deyib, məni bağrına basdı. Və heç buraxmadan inamla dilləndi. – Darıxma! Yaxşı olacaq, inşallah! Sən dua elə! Dua elə ki, bu bəladan qurtulaq! Gerisi düzələndir!

Mən onun sözlərindən sonra az da olsa toxtadım, ona daha bərk sarıldım.

Amma fələk bizim üçün hesabda olmayan, ummadığımız bədbəxtlikləri taleyimizə çoxdan yazmışdı.

20 GÜN SONRA.

3 gün