idi özümü heç yaxşı hiss etmirdim. Halsızlıq, başgicəllənmə, ürəkbulanma…

Vəziyyətimdən şübhələnsəm də hələ tam əmin deyildim. Hamiləlik testi alıb yoxlamaq lazım idi. Lakin buna cəhd etməyə halımızın-günümüzün belə gərdin vaxtında zərrə qədər ürəyim atmırdı, nəinki buna sevinə biləm. Məni bu günlər yalnız Elşadın aqibəti maraqlandırırdı. Qalan hər şey ikinci planda idi.

Hələ dünəndən Sona xalaya kömək edəcəyimə söz verdiyim üçün məcburən onlara keçmişdim. Onunla həyətdəki artırmada qutab bişirirdik. Bura gəldiyim dəqiqədən Sona xala işini görə-görə bir yandan da mənim əhval-ruhiyyəmi, ona şübhəli görünən davranışlarımı izləyirdi. Çünki limon dilimini necə iştahla yediyimi görmüşdü.

Başını aşağı salıb, öz-özünə gülümsünürdü. Hətta bir ara mən işimi yarıda saxlayıb əlimlə ağzımı tutaraq vanna otağına qaçmışdım. Qayıdanda Sona xala mənim avazımış rəngimə baxıb:

– Qızım, nə olub sənə? – Məni danışdırmaq, əmin olmaq üçün soruşdu.

– Yaxşıyam, narahat olma, xala. İy vurdu.

– Təsir elədi, hə, sənə? – Sona xala heyrətlə gözümün içinə baxdı.

– Hə, bir balaca. Keçib-getdi. İndi yaxşıyam.

Sona xala simasındakı heyrət dolu bir sevinclə:

– Keç otur sən görüm burda, əlini heç nəyə vurma. İnşallah! İnşallah, sevinərik! – dedi. Fərəhi köksünə sığmadı.

Mən istəmədim əmin olmadan hamıda bu fikir formalaşsın. Odur ki:

– Dəqiq bilmirəm, bir neçə gün gecikmişəm sadəcə. Bundan da ola bilər. – Sıxıla-sıxıla Sona xalaya baxdım. – Buna görə Elşada da deməmişəm.

– Yox, yox! – Sona xala sevinclə dedi. – Ürəyimə damıb ki, bu belədir! Rəngin-ruhun da dəyişib. – Sonra əllərini açıb dua elədi. – İlahi, sən özün sevindir bu uşaqları!

Bir qədər sonra Nazim əmi Elşada zəng vurmuşdu. Ağaclara su verə-verə onunla danışırdı:

– Haradasan, qardaşoğlu? – Elşad nə dedi bilmədim, Nazim əmi dərhal qəti səslə tapşırdı. – Birbaşa bizə gəl. Sona xalan qutab bişirib sənin üçün. Bu olmadı ki… İnciyərəm ha səndən. Alə, gəl bir az oturaq, danış görüm vəziyyət nə