ə yerdədir. Gəl, fikrin də dağılsın. Nə vaxtdır buralara da keçmirsən. – Dayanıb Elşadı dinlədi və birdən gümrah səslə. – Vəssalam! Gözləyirəm! – deyib, söhbəti bitirdi.

Təxminən bir saat sonra Elşadın həyətə girdiyini gördüm. Onu görər-görməz gözlərimin necə güldüyü Sona xalanın diqqətindən yayınmadı.

Elşad onu qarşılayan Nazim əmiylə görüşüb hal-əhval tutduqdan sonra arada bir fürsət tapıb biz tərəfə də baxdı. Gözüm gözlərinə sataşan kimi qaşının biri adəti üzrə alnına qalxdı, dodaqlarında xəfif təbəssüm dolandı. Amma ciddiliyini pozmadı.

Naryadda olduğu üçün dünəndən onu görməmişdim. Üz-gözündən yorğunluq, yuxusuzluq yağırdı.

Nazim əmi onu sorğu-suala tutmuşdu. O da qanıqara halda:

– Xəstəxanadan gəlirəm. Ayılıb, amma nitqi yoxdur, – deyir, əsgərin vəziyyəti barədə danışırdı.

– Düzələr, inşallah! – Nazim əmi əlini inamla onun kürəyinə vurdu.

Elşad bir qədər sonra bir bəhanə ilə yanımıza gəlib:

– Salam xala, necəsən? – Sona xaladan soruşdu. Sona xala razılıq etdi. – Bizim uşağı buralarda görməmisən? – Elşad ciddi ifadə ilə soruşdu.

– Əmin əllərdədir, heç nigaran olma! – Sona xala gülümsünüb Elşada baxdı. – Göz bəbəyimiz kimi qoruyuruq! – Və bizi tək qoymaq üçün Nazim əminin yanına getdi. – Görüm bu kişi nə işlə məşğuldur yenə?

Elşad baxışlarıyla Sona xalanı ötürüb dərhal mənə yaxınlaşdı. Bir gözü ətrafı müşahidə edə-edə alnımdan öpüb:

– Necəsən? – asta və mehriban bir səslə halımı xəbər aldı.

– Yaxşı. Bəs sən? – Baxışlarımı qaldırıb təbəssümlə üzünə baxdım.

– Mən? – Yuxarıdan aşağı ədalı-ədalı məni süzdü. – Məni soruşma. Elə bir vəziyyətdəyəm, bu dəqiqə adım da yadımdan çıxıb. Üstəlik, dünəndən səni də görməmişəm, başım bir az da qaçıb. – Dodaqlarıma tez-tələsik bir öpüş qondurdu. – Yaxşısı budur, mən gedim əminin yanına… Bir az da yubansam, əlimdən bir xəta çıxacaq!

Gülə-gülə onun dalınca baxdım. İşimə davam etdim.

Həmin axşam həyətdəki masanın arxasında az sonra baş verəcəklərdən xəbərsiz halda yeyib-içib,