Bu həyatda hər birimiz nə vaxtsa kölgəsi kimi özü də qaranlıq olan birini sevib. Eqoistcəsinə davranan, yalanları ilə gününü gün edən, axmaq birini. Onun bütün zərbələrinə bəhanə axtarıb, bəzən ona haqq da qazandırırsan. Sonda belə olur ki, o da sevir. İllər əvvəl ona etdiyin fədakarlıqları bu səfər o etməyə başlayır. Bunları onda edir ki, sən artıq çantanı yığıb, onun batmaqda olan gəmisini tərk etməyə qərar vermisən. O tək qalır. Və insanlarda qərarsız.