bilirsən, unudur insan. unudan insan. hər şeyi, hər kəsi, hər yeri unudur istəyəndə. insan, ürəyinin ətdən olduğunu belə unuda bilir. sən nəyi qoyub, nəyi danışırsan? mənim dərdim bilirsən nədir sənlə? unutmağı rədd etmək. həmişə də belə zülmkar olmuşam özümə qarşı. hansı şey daha qaranlıq görünübsə ona doğru addımlamışam, hansı düşüncə daha çox ağrı veribsə həmin şeyi xəyal etmişəm dayanmadan. mən xəstəlikləri belə sevmişəm yeri gələndə. vallah..allah haqqı. "mən, mən" deyirəm bayaqdan. sıxıldın,hə? insan birini nə qədər sevir sevsin, daha çox "sən" lə başlayan cümlələri eşitmək istəyir. insanıq da, nə etmək olar? günahlandırmıram səni. dedim axı, mən ağrını sevirəm. biraz da xasiyyətin incitsin qoy, ziyanı yoxdur. hə.. nə deyirsən? mən ola bilərsən biraz? birləşək səninlə? gəl, keçək bir-birimizin mənliyinə, yırtıb keçək varlığımızı örtən dəriləri. sənə heç maraqlı gəlmir ki, dərimin altında nələr gizlədirəm? nələri qoruyuram orda? nələrdən zövq alıram, ya da qorxuram dəli kimi. niyə bu qədər susqundur baxışların? niyə ancaq görüntüdən ibarətsən qarşımda? tərpənməyən dodaqlarımdan gələn səsləri eşidə bilirsən? yox..eşitmirsən.niyə ancaq sevişməkdən ibarətsən? dırnaq izlərin mənəvi dünyamda iz qoymağı bacarmır, bundan utanmalısan..axtardığım insan sən deyilsən.. mənə lazım olan insan..sən deyilsən.. bunu bilmək incidir. sənə olan zəifliyim incidir. ilişmişəm. çox pis ilişib qalmışam..dayazlığın qorxudur məni. zirvənə çata bilmirəm. sərtliyi yoxdur mənliyinin. ayaqlarım belə güvənmir sənə, yüksəkliyinə dırmanmağa çalışarkən.. ancaq mən.. o zirvəni düşünməyi sevirəm. hansı ki, görsənmir. ancaq varlığına inanmağa məcbur edirəm özümü.. bizə lazım olan da budur,hə? olmasa da var edib, inanmağa çalışmaq.. bu dəfə yanılt məni.. orada ol ! orada ol və məni gözlə..nə qədər vaxt alırsa alsın.