" kiməsə güvənə bilirsən? " cümləsinə böyük əminliklə " yox! " deyə cavab verdiyim gün fərqinə vardım ki,məndə nələrsə qaydasında deyil. başladım sorğu-sual etməyə:mən güvən deyərkən nəyi nəzərdə tuturam?əgər güvən məhz inam deməkdirsə içimdəki inamsızlığın səbəbi nə ola bilər?". Bu suallardan bir neçə qeyri dəqiq nəticə çıxdı:" bəlkə məsələ güvənməmək deyil, güvənməkdir? Yəni bunu vərdiş halına gətirib təkrarlamaq. Yenidən sual yaranır: " bunu nəyə görə edim ki? Bu axmaqlıqdr!" Ancaq etmişik. Bunu hamımız tez-tez, bəlkə də hər gün edirik. Bilirsən niyə? Çünki əksər hallarda güvən ehtiyacının dərinində "zövq" məsələsi dayanır. Zövq almaq. Zövq aldığın nəyinsə uğruna kiməsə güvənmək. Sevdiyin insanı düşün, məsələn. Bəlkə də insana ən çox and pozduran yeganə şeydir bu. Sevgi. Dəyər vermək. Hansı ki, ayrısında eşitsən iyrənəcəyin, əsla amma əsla qəbul etməyəcəyin bir şey gün gəlir məhz bu dəyərlər uğruna sənin gözündə adiləşir. Özü də elə hala çevrilir ki, sanki dünyada bundan daha normal bir şey yoxdur. Güvənmək deyəndə biz nəyi nəzərdə tuturuq? - etibar etməyi. Etibar etmək nədir? Kiməsə bir sirrini açmaq və ya dar günündə kömək istəmək, məsələn. Bəs sirr nədən yaranır? Əksər hallarda ağrıdan, izdirabdan və ya hansısa çətin vəziyyətdən. Bəs bunlar nədən yaranır? Həyatında olan ən pis şeyi düşün? Ən ağır faciəni, yaxın birini itirməyini, sevgilindən və ya dostundan ayrılmağıni, ailənin dağılmasını və ya övladını itirməyini.. bunlar ağrıdır. Saf,təmiz,təbii ağrılar. Ağrı nədən əmələ gəlir? - sevgidən.duyulan heyranlıqdan.bağlılıqdan. Məqsədim qətiyyən verilən dəyərləri və ya duyulan sevgiləri alçaltmaq deyil. Əsla. Mən bu qarışıqlığı sevirəm. Ancaq insanın "xəmirinin" tərkibini anlamağa çalışmaq mənim üçün bir marağa, hansısa sonu görünməyən səyahətə çevrilib
Hə..indi, bir daha fikirləş: güvən nədir?