İnsan nə zaman susur ən çox? Nə zaman deyilən ən ağır sözə belə cavab qaytarmayacaq qədər sərtləşə bilir? Bəlkə də sərtləşmək deyil hə ? Dibə çökməkdir.. Yox bu da düz olmadı. Çünki çox zaman bu ikisi eyni şeydir. Dibə çökmədən sərtləşməz boynunun arxasında yaranan qozbellik. Zamanla nə xəyanət incidir insanı, nə də illərin münasibətini heçə sayıb bütün yaşanmışlıqları bir söyüşə endirəcək qədər dəyərdən salmaq. İnsanların saxtalığı təəccübləndirmir bir müddət sonra. Kinayəli gülümsəmələri görməzdən gələ bilirsən. " mümkün deyil " dediyimiz şeylər mümkün olduğunda, verdiyimiz dəyər və qoyduğumuz hörmətlə zirvəyə daşıdığımız insanların həmin zirvədən bizə baxıb üzümüzə tüpürdüyünü görəndə, hiss etdiyimiz yadlığın bədənimizə verdiyi o qəribə üşütmə hissində itiririk sözlərimizi. Öyrəndiyimiz hər yeni şeydə, oxuduğumuz hər kitabda, eşitdiyimiz terror xəbərlərində, universitet binasının həyətində laxtalanmış gənc insan qanını görəndə rədd edir dilimiz danışmağı. Nə demişdi məşhur şair ? "Həyat böyük bir teatr səhnəsidir və bütün kişi və qadınlar həyatları boyu bu səhnə üzərində birdən çox rol ifa edir". Rollar hər insana görə dəyişir əlbət.. zəngini, yoxsulu, narkomanı, dahisi, ağıllısı,dəlisi, nikbini,bədbini.. amma bu aktyorların hər biri həmin böyük səhnənin "seçim turundan" keçərkən ortaq bir obrazı canlandırmalıdır: lal insan obrazını..
Susmaq, öz xoşumuzla seçmədiyimiz təhsil sistemi kimi bizi içdən-içə məhv edən, içimizdənki potensialı öldürən, bir zaman sonra " əvvəllər olduğumuz insanı" bizə tamamilə unutduran zəhərli bir sarmaşıqdır..və əksər sarmaşıq, qucaqladığı ağacı tamam qurutmadan məhv olmaz..