Axı haraya getsəm, özümü də aparacam. Nə xeyiri! Onda mənim problemim problemlərdən qaçmaq olardı, onları həll etmək yox.

Ərimlə toya gedirik, məcbur gülümsəməlisən, şəkil çəkdirməlisən. Özünü şəkildə xoşbəxt göstərməlisən. Həyatım istəmədiyim şeyləri edərək keçib.

-Siqaret sağlamlığa ziyandır!
-Bilirəm. Amma zəhləm getdiyim adamların sifətlərini görməkdən daha az ziyandır mənimçün.

Və günlərin bir günü ağ atlı cəngavər qarşımıza çıxır. Evlənən də görürsən ki, qara atlı cəngavər olub.

Bilirsən, mən dəfələrlə psixiatrik kilinikalarda, əsəb dispanserində olmuşam və səni inandırıram ki, əsl xəstələr dəlixananın içində yox, çölündəkilərdir – hər gün rastlaşdığımız adamlar, ətrafımızdakılardır. Yəni bizlər. Ruhi xəstələri dərmanla, iynəylə sakitləşdirmək olur, bəs özlərini ağılı başında sanan bu anormal insan toplusunu necə qarşısını alasan? Ruhi xəstələr adi insanlardan daha mədənidirlər. Bu da həyatın ironiyasıdır, nədir bilmirəm. Amma öz həyatımıza dərindən baxıb yaşadıqlarımızı gözümüzün önünə gətirsək, təəccüblənəcəyik ki, necə olub hələ ağlımız başımızdadır? Bir insanın 60-70 ildə yaşadıqlarını Allah yaşasaydı, çoxdan dəli olmuşdu. Və biz hələ də xoşbəxtlik axtarışındayıq. Elə sən də xoşbəxtlik axtarışındasan, mən də.

Əvvəl düşünürdüm ki, ailə, uşaqlar, valideynlər, din, dövlət, adət-ənənələr –hər şey müqəddəsdir, belə də olmalıdır. Cəmiyyətimizdə hər şey müqəddəsdirsə, niyə sıxılırıq, niyə hər şey maraqsız və cansıxıcıdır, elə bil türmədə yaşayırıq.