Əsas olan bilirsiz nədir? “Beyninizə köpəkbalığı atın”. Yaponların balıqlardan yaranan bu fəlsəfəsini bilirsinizmi? Deməli, yaponlar balığı həmişə çox seviblər. Amma Yaponiya sahillərində çox balıq tapmaq mümkün olmur. Balıqçılar yapon əhalisini təmin etmək üçün daha böyük qayıqlarla uzaqlara üzə bilirdilər. Balıq üçün uzaqlara getdikcə, qayıtmaq daha çox vaxt alırdı. Qayıtmaq bir-iki gündən çox çəkirsə, tutulan balıqların da təzəliyi itirdi.

Yaponlar təzəliyini itirmiş balığın ləzzətini sevmirlər. Bu problemi həll etmək üçün balıqçılar qayıqlarına soyuq hava depoları qururlar. Bununla da istədikləri qədər uzaqlara gedib, tutduqları balıqları soyuq hava depolarında dondurulmuş olaraq saxlaya biləcəkdilər. Lakin yapon xalqı təzə ilə donmuş balığın ləzzət fərqini hiss edə bilirdi və donmuş olanlara daha çox pul vermək istəmirdilər.

Balıqçılar bu dəfə qayıqlara akvariumlar qoydular. Balıqlar akvariumun içində bir az çox sıx , hətta bir-birlərinə dəyə-dəyə gic olacaqdı, amma yenə də canlı qalacaqdılar. Yapon xalqı canlı olmasına baxmayaraq, bu balıqların da ləzzət fərqini anlaya bilirdi. Hərəkətsiz, uyuşmuş vəziyyətdə günlərlə yol gəlmək canlı balıqların ləzzətinə təsir etmişdi.

Balıqçılar necə etsinlər ki, Yaponiyaya təzə, ləzzətli balığı gətirə bilsinlər?

Yaponlar balıqları yenə qayıqlardakı akvariumlarda saxladılar, ancaq içinə balaca bir köpəkbalığı atdılar. Balıqların bəziləri köpəkbalığı tərəfindən yeyilsə də, sağ qalanlar son dərəcə hərəkətli və təzə qala bilmişdilər.

İndi nə demək istəyirəm? Bu “pritça”nın motivasiya xarakterli çoxlu izahları var. Onları qoyaq qırağa. Çıxarılan nəticə budur: beynimiz akvariumdur, balıqlar fikirlərimiz. Köpəkbalığı isə şübhədir. Yalnız öz hərəkətliliyini qorumuş fikirlər şübhə tərəfindən yeyilməyəcək, canlı və təzə qalacaqlar. Çünki həyat hərəkətdən ibarətdir. Yalnız ölülər hərəkət etmir.

Su və qurbağa testini bilmiş olarsınız. Qurbağını isti suya qoysaz tez hoppanıb sudan çıxacaq. Əgər qurbağını soyuq