bir-birinizi. Kişi ayaqlarının arasındakı ilə sevir, qadın dodaqları ilə. İkisi birləşəndə…

-Sən düzəlməyəcək əclafsan-mənə mənalı baxıb gülümsəyir.

-Görürsən heç dəyişməmişəm…

Batmaqda olan günəşə baxdım. Nəsə birdən əhvalım dəyişdi, başqa adam oldum. Göy üzünün sarımtıl rəngi ilə mavi dənizi ayıran üfüqi xətt kədərli göründü. Ora baxa-baxa danışdım:

-Kami, kədəri sevirəm. Bilirsən niyə? Kədərdə bir ağırlıq var, sevinc yüngüldür. Kədər adamı düşündürür, sevinc çaşdırır. İndi payızdayıq. Yaz doğuluşdur. Yay gənclik. Payız kədər, qış ölümdür. Mən gəncliklə ölüm arasındayam,-Diqqətim üfüqdə olduğundan balaca əllərini əlimə qoymağı yüngül diksindirdi. Əlini ovucuma aldım. Dedi ki, artıq gecdir, getmək vaxtıdır-əlini saçımda gəzdirdi.

Biz skamyadan qalxıb yola çıxdıq. Mən ona tapdığım fransız mahnısını telefonumda səsləndirdim. Nym- Et moi. Mahnının sədaları altında, günəşin qızılı təbəssümü üstümüzdə, mavi dənizin yanınca gedirdik. Heç kim və heç nə bizi saxlamırdı. O sakitləşmiş kədərlə soruşdu:

-Bizim axırımız nolacaq?

-Hələ ki, yaşayırıq, əzizim, hələ ki, yaşayırıq.

-Bu yaxşı xəbərdir, ya pis?-mənə baxdı. Mən də ona baxdım.

-Bilmirəm ki, -onu özümə sıxıb saçından öpdüm.- Bilmirəm