belə gözəl səslənərmi?- gülümsəyərək soruşuram.

O gülümsəyir:

-Birincisi, fransızca yox, fransızsayağı.

-Ma chérie*, bilirəm. Amma fransızca sevişmək, fransızsayağı sevişməkdən daha ekspressiv səslənir. Amma qrammatik norma baxımından düzgün deyil.

-Sənin hekayələrin kimi. Düzgün deyil, amma yaxşıdır.

-Oui, madame. “ Parlez-vous français? Non, nous…-ilişdim.

- faisons l’amour comme français**,- o tamamladı.

-Fransız dili demişkən, frazeoloji söz birləşmələri göndərmişdin mənə.

-Hə…

- Bax, orda bir söz çox xoşuma gəldi və düşündürdü.

-Hansı söz?-deyəndə külək əsdi birdən və mənə qısıldı.

-İntihar etmək.

-Se faire justice?

-Hə. Fikir ver: se- qayıdış əvəzliyidir, öz-özünü deməkdir. Faire-feldir, etmək, davranmaq. Justice-ədalət. Hərfi tərcüməsini birləşdirsək, intihar etmək- özün-özünə ədalətli davranmaqdır.

-Hə..doğrudan..qəribədir, -onun təəc-cüblənməsi məni izah etməyə vadar etdi.

-Bəlkə də burda fəlsəfi məna var. Özümə sual verirəm: niyə intihar etmək özümə qarşı ədalətli davranmaq olsun? Səhv axtarmıram, başa düşməyə çalışıram. Bəlkə yaşamaq ədalətsizlikdir, özünü öldürmək ədalətli iş olardı? Bəlkə biz yaşamaqla özümüzə qarşı ədalətli, dürüst davranmırıq? İpi boğazına keçirmək həyatın ədalətsizliyinə qarşı daha ədalətli hərəkət olardı? Hər gün səhər yuxudan durmağımızın mənası nədir ki? Yenə nəyəsə, kimlərəsə dözməkdən və susmaqdan başqa nədir ki? Əslində qadınla belə şeyləri danışmazlar. Amma danışdım da, -dodaqlarımı bir-birinə sıxıram.

-Çox dərin və kədərli oldu-Kamilla dedi. -Bilirsən, Anar, qoroskopa inanmasan da deyim ki, əkizlər yaş artıqca yaxşı insana çevrilmirlər.

Susuram. Az qala ayağımıza toxunan dənizə baxıram.

-Bəlkə də düz deyirsən. Məsələ bilirsən necədir? Bizi anlamırlar. Yaş ötdükcə qabıqlaşırıq, qapığımız kokos kimi sərt olur. İçimiz yaxşı olur. Amma insanlar elə axmaqdılar ki, qabığa baxıb deyirlər ki, kobuddur, hissiyyatsızdır, pisdir. Halbuki ki, onlar bizim dərinliyimizi