Məşhur Kolumbiya
yazıçısı, "Nobel" mükafatı laureatı
Qabriel Qarsia Markes xərçəng
xəstəliyinə tutulduqdan sonra
dostlarına məktub yazdı. Əslində
bu, əcəlinin yaxınlaşdığını hiss
edən Markesin bütün dünyaya
çağırışı idi... "Əgər ALLAH mənə bir
az da ömür bəxş etsəydi, hər
düşündüyümü söyləməz, ancaq
hər söylədiyimi mütleq
düşünərdim. Hər şeyə dəyər
verərdim, verdiyim dəyərə
dəydikleri üçün deyil, ifadə edildiyi
üçün... Az yatardım, daha çox
yuxu görərdim. Çünki bilirəm ki,
gözlərimizi yumduğumuz hər
dəqiqədə işıqdan 60 saniyə
mehrum qalırıq. Başqaları
dayananda mən yeriyərdim,
başqaları yatanda mən oyanardım.
Danışan hər kəsi dinləyərdim.
Gözəl bir şokaladlı dondurmanı
ləzzətlə yeyərdim. Əgər ALLAH
mənə bir qədər də ömür bəxş
etsəydi, sadə geyinərdim.
ALLAHım, əgər bir qəlbim olsaydı,
bütün nifrətimi bir buzun üzərinə
yazıb, Günəşin çıxmasını
gözləyərdim. ALLAHım, bir parça
ömrüm olsaydı, bir dəqiqəmi belə
insanları sevdiyimi onlara
söyləmədən keçirməzdim, eşqə
aşiq olaraq yaşayardım. İnsanlara
aşiq olmaqdan əl çekdikleri üçün
qocaldıqlarını, yaşlandıqdan sonra
aşiq olmaqdan çekindikleri üçün
yanıldıqlarını sübut edərdim. Bir
uşağa qanad verərdim, ancaq
uçmağı öyrənməyi öz ixtiyarına
buraxardım. Qocalara ölümün
yaşla deyil, unutqanlıqla gəldiyini
söyləyərdim. Ey insanlar, sizdən o
qədər şey öyrəndim ki?! Heç kəs
əsl xoşbextliyini sıldırım qayaları
dırmaşarken yaşadığını anlamır,
hər kəs dağın zirvesində yaşamaq
istəyir. Uşaq ilk dəfə ayaqlarını
yerə basanda, atasının əllerinin
ona her zaman destek olacağını
anlamağa başlayır. Sizdən o qədər
çox şey öyrendim ki, ancaq
təəssüfler olsun ki, mən
öyrəndiklərimi çamadanda
saxlayanda özüm ölmüş olacağam.
Həmişə hiss etdiklərini söylə,
düşündüklərini et. Əgər səni bu
gün son dəfə yatmış vəziyyətdə
görsəydim, səni bərk-bərk
qucaqlayardım və ALLAHa sənin
üçün dua edərdim. Əgər sənin son
dəfə bu qapıdan çıxdığını
görsəydim, sənə sarılardım, səni
əzizləyərdim.