var.ev işi hazırdı.3 otaqlıdı
-çox sağol Əli çox sevindim
-hələ sevinməyə qalıb.bu ev bizim evə bitişik evdi.yəni qapı qonşu olacağıq
-oley sağol əli bilmirəm necə təşəkkür edəcəm
-biraz qaçsaq yetər 
-sağol gəlirəm ))
hə bu arada biz parkour ilə məşqul oluruq.yəni işimiq qaçmaq,atlamaqdı.bizim üçün sümüklərin qırılması her şeydi demək olar))
nəhayət gəlib əligilin məhəlsinə çatdım.biz tərəflərdə qanundur heç kimin məhəlləsinə daxil olmuruq.prinsib məsələsidi.el arasında camaatın anası bayısı var deyirlər buna))həmişə qıraqda qalıb zəng edirdimsə də bu dəfə həm də evə baxmaq üçün məhləyə daxil oldum.taxta divarlı rəngbərəng olan bu binalar filmlərdə gördüyümüz kasıb binalarına oxşuyurdu.ama ətrafdakıların mehribanlığını görəndə ilk dəqiqədən bura öyrəşdim.telefonla Əlini çölə çağırandan sonra evə baxmağa getdik.evə daxil olanda sanki həyatım gözümün qabağına gəldi.sanki əvvəllər qızıl qəfəs içindəki bülbül kimi hiss etdim özümü.burdan çıxandan sonra isə son sürət qaçışa başladıq.divarlardan,səkilər akrobat hərəkətləri ilə atlayaraq gedirdik və gəlib hündür bir divarın üstündə dayandıq.çox gözəl mənzərə görünürdü burdan.Bir müddət burda qalıb mənzərəni seyr edəndən sonra isə geri qayıtmaq üçün yoıa qoyulduq.bu dəfə məhlənin girişində Əlidən ayrılıb evə gəldim.və bu şad xəbəri anama verdim.o da bu xəbərə çox sevindi.artıq ev sahibi ilə də telefonda əlaqə saxlayandan sonra sabahdan bütün işləri görmək üzərə sağollaşdıq.saat artıq 22:00 idi.bu gün anamın dünənki üzüntüsündən əsər qalmamışdı.axı o da elə kasıb məhləsində böyümüşdü.elə yerlər ona çox doğma idi.və biz sonuncu dəfə bu evdə yuxuya getdik.bəlkə də bundan sonrakı həyatımız daha gözəl və bəlkə də daha əzablı keçəcəkdi.ama bildiyim tək şey indiki çətinlikdən tez zamanda çıxacağımız idi.çünki istədiyim tək şey idi bu və buna nail olacaqdım.çalışacağdım
Səhər açıldı.anamın səsinə yuxudan oyandım.hər zamanki kimi yenə də gülər üzlə məni oyatdı.
Yeməyimi yeyəndən sonra yenə də məktəbə yollandım.bu dəfə