etdiylərini qardaşıma deyərəm?
Bir tərəfli güldü.
R: sənin o balaca qatil!! Qardaşın mənə nə edə bilər həə??
Artıq üzü gərilmişdi.
Getmək istəyirdi qollarından tutub saxladım.
E: Behçət qatil deyil! Bu belə deyil!. Sən onu tanımırsan onun ücün belə danışırsan!. Telefonumuda əlimdən almısan.
Qollarını əllərimdən xilas edib, gedirdi ki, son sözümlə ayaq saxladı.
E: sən məni kimsəsizləşdirmisən, hər seydən, həyatımda tək yaxınım olan qardaşımdan uzağ tutmusan!

Artıq özümü saxlaya bilməyib ağlamışdım. Arxası mənə idi, üzümə baxmadan nə də cavab vermədən, yuxarı qalxmışdı.
Məni eşitmirdi! Yenə dinləmirdi! Necə acımasız biri idi axı artıq ondan bezmişdim. Üzünü görmək istəmirdim .
Əsəbdən boğulurdum. Mən bu evdə insan yerinə qoyulmurdum, özümü öldürmək istədim, oyun oynadığımı dedi.
Hirslə zala keçib, əlimə keçən qabları, çərçivələri, hamısını yerə çırpırdım.
Stulu qaldırıb böyük pənçərəyə vurmamla, pəncərə sınıb üstümə tökülmüşdü.
Olduğum yerə çöküb iç vurub ağlayırdım. Sinir krizi keçirirdim.
Renad qaçaraq pillekanlarda dayanıb mənə baxırdı.
Hal-hazırda özümə yazığım gəlirdi.
İlk dəfə idi ki, mən belə sinir krizi keçiridim, amma bundan sonra bəlli ki, bu məndə sonuncu olmayacaqdı.

Bölümün sonu

Yazar: Aytəkin Mirzəzadə