Düyünlənmiş qaşlarının altından əsəblə üzümə baxdı. Necə yanıb-yaxılırdımsa susmadım:

– Mən bu evdə gecəni qorxu içində yatanda sən onun qoynunda səhəri açırsanmış! Vicdanın heç sızlamadı? Necə qəbul edə bildin?

– Kəs səsini! – O, səsini bozartdı. – Mən bu dəqiqə elə bir vəziyyətdəyəm ki, heç kim yadıma düşmür. O ki qaldı kef çəkmək barədə düşünəm. Öz hayımdayam!

– Aha, bəlli olur! Bu səbəblə bir az əvvəl şad xəbər aldıq da, Kama xanım hamilədir!

Elşad səbri tükənmiş halda masanı bir həmlədə qaldırıb yerə çırpdı. Altını üstünə çevirdi. Diksinib təlaşla bir addım geri çəkildim.

– Bu idi istədiyin?! – Elşad bağırdı. – Buna çalışırdın?! Tüpürüm sizin…

Həqarətlə onun üzünə baxdım. Durmayıb ağlaya-ağlaya yanından ötüb-keçmək istədim. Qolumdan tutub hirslə geri çəkdi. Qəzəbi coşub daşa-daşa gözlərimin içinə baxdı:

– Hara gedirsən?!

– Üzünü görmək istəmirəm! – Nifrətlə Elşadı süzüb, əlindən çıxmaq üçün var gücümlə geri dartındım. O, bütün cəhdiylə buna mane olmağa çalışdığı vaxtda, heç bilmirəm necə oldu, mən bir göz qırpımında müvazinətimi itirib yerdə çevrilib qalmış masanın ayaqları üstünə, oradan da döşəməyə yıxıldım.

Elşad özü də çaşıb qaldı. Əl atıb məni tutmaq istədi, amma artıq gec idi. Yıxılanda qarnım masanın ayağına zərblə dəydi və dəhşətli bir ağrı qopub məni diksindirdi. Əlimi qarnıma sıxıb ağrıdan qıvrandım.

Elşad özünü itirmiş halda başımın üstünü aldı. Məni yerdən qaldırmağa çalışdı. Mən inadla onu özümdən uzaqlaşdırdım. Və bütün cəhdimlə Elşadın mənlə maraqlanmasını əngəlləməyə çalışdım. Yerdən qalxıb güclə addım ata-ata gedib çarpayının kənarında əyləşdim. Özümə gəlməyə çalışdım.

Elşad məni belə görüb həyəcandan əliylə üzünü ovuşdurdu. Elə bu vaxt bayırda onu çağırdılar. Nazim əmi idi.

Elşad otaqdan çıxanda dönüb bir də mənə baxdı. Gərgin əhvalla həyətə endi. Qapıda Sona xala ilə üz-üzə gəldi.

Sona xala onun üzündəki ifadəyə və otaqdakı mənzərəyə nəzər salanda narahatlığı daha da artdı. Həyəcanla mənə