ə yaxınlaşdı:

– Dalaşdınız?

Dillənmədim. Dillənməyə halım olmadı. Sona xala halıma-əhvalıma diqqət edib sualına cavab alıbmış kimi iradla dilləndi:

– Çox əbəs yerə! Elə birinə görə dəyər bəyəm?

Gözümdən çıxan yaş yanağıma süzüldü. Sona xala əlimlə qarnımı sıxıb, səssiz dayandığımı görəndə şübhəylə soruşdu:

– Bura bax, yoxsa vurub səni?

“Yox” mənasında başımı buladım.

– Bəs niyə rəngin belə qaçıb, ay qız? Yaxşısan?

Özümdə güc tapıb birtəhər dilləndim:

– Sən mənə fikir vermə.

– İnanma ona. Tanımırıq bəyəm? İfritənin, ev yıxanın biridir. Sən özünü qoru bu aralar. Əsəbdən, stresdən uzaq durmağa çalış.

Həyatdan küskün bir ifadə ilə köks ötürüb başımı buladım. Bir qədər sonra qarnımın altındakı kəskin ağrı nisbətən sovuşub keçdi. Rahatlandım. Məni üzən qorxu və şübhə ağlımdan və qəlbimdən silinib getdi.

Əsl ağrı-acı məni, sən demə, səhər gözləyirmiş. Bu sakitlik aldadıcı imiş…

Səhər saatlarında məni sanki silkələyib oyatdılar. Bədənimdə bir istilik duyub yerimdə dikəldim. Üstümdəki mələfə və gecəliyim qurşaqdan aşağı büsbütün qan içində idi. Dəhşətə gəldim. Sarsılmış halda mələfəni bir həmlədə çəkib üstümdən tulladım. Qışqırmamaq üçün özümü güclə saxlayıb Elşadı oyatdım.

Elşad oyanıb yarıyuxulu mənə tərəf çevriləndə nə vəziyyətdə olduğumu görüb, heyrətlə bir an üzümə baxdı. Yerindən dik qalxdı. Rəngi ağarmış halda sual verdi:

– Bu nədir?! Nə olub sənə?

Mən göz yaşları içində bircə bunu deyə bildim:

– Məni xəstəxanaya apar!

…Elşad xəstəxanaya kimi maşını necə və hansı sürətlə idarə etmişdi, özü də bilməmişdi.

Sona xala da bizimlə idi.

Ginekoloq məni USM-də müayinə edib, təəssüf hissi ilə Sona xalaya baxdı. Nəticəni söylədi:

– 5-6 həftəlik hamiləlikdir. Amma pozulub. Hamiləliyi dayandırmaq məcburiyyətindəyəm, yoxsa xəstənin həyatı təhlükəyə düşər.

Sona xala kövrəlib əlini ağzına tutdu.

Duyduqlarım məni onsuz da sarsıtmışdı, ginekoloqun qərarı məni yerlə-yeksan etdi. Göz yaşım yanağıma süzüldü.

Həkim