Sona xalanı müayinə otağından çıxarıb tibb bacısına məni əməliyyata hazırlamağı tapşırdı.

Tibb bacısı hazırlığa başladı. Canımı qorxu aldı. Məni nələr gözlədiyinə artıq şübhəm qalmadı.

– Xanım, sizə kömək edim, qalxın kürsüyə. – Tibb bacısının səsi məni diksindirdi.

Məni saran təlaşla yerimdə tir-tir əsməyə başladım. Az qala imdad diləyər təki tibb bacısının üzünə baxdım. Amma ayrı yolum yox idi. O, məni qorxmamağa çağırdı.

***


Sona xəstəxananın dəhlizinə çıxanda boylanıb Elşadı gəzdi. Elşad xəstəxananın pəncərəsindən həyətə baxırdı. Amma gərgin və narahat olduğu buradan da açıq-aşkar görünürdü. Əliylə saçlarını daraqlayıb, yumruğunu səbri tükənmiş halda pəncərənin tininə vururdu.


Sona dayanıb onu və davranışlarını izləsə də irəli getməyə, ona yaxınlaşmağa ürək etmirdi.

Bu an dərindən köks ötürüb geriyə çevrilən Elşad Sonanı görüb duruxdu. Həyəcanla qonşusunun üzünə baxdı. Ayaqlarını dalınca sürüyə-sürüyə ona doğru gəldi. Udqunub, özündə güc taparaq soruşdu:

– Həkim nə dedi?

Sona ağlamaqdan qızarmış gözlərini Elşaddan qaçırdı, dinə bilmədi.

Elşad onun üzündəki ifadəni izləyib, bir az da narahat oldu:

– Özü haradadır? Necədir vəziyyəti? Bir səs eşitdim bayaq. Onun səsi idi?

Sona ard-arda gələn suallardan başını tamam itirdi. Bilmədi hansı sözü və kəlməni tapıb, düzüb-qoşub desin ki, Elşada toxtaqlıq versin.

– Xalan qurban sənə! Yaxşı olar, inşallah! Allah sizə dəyməsin təki, sizi bir-birinizə çox görməsin! Özünüzü üzməyin, Allah rəhmdildir, yenə verər!

– Nə olub axı?

Sona güclə dilləndi:

– Uşağı götürməli oldular. Tələf olub. – Son sözü dodaqaltı öz-özünə pıçıldadı. – Mərdimazara lənət olsun!

– Nə uşaq? – Elşad xəbərsiz olduğu üçün çaşıb qaldı.

– Mələk hamilə imiş. – Sona kövrəldi.

Elşad bir xeyli donmuş vəziyyətdə Sonaya baxdı, dinmədi. Sonra tutqun ifadə ilə keçib dəhlizdəki divanda əyləşdi. İki əliylə başını tutub oturdu, dinməz dayandı.

– Sən işindən qalma oğlum, qayıt. Mən burdayam. Bir-iki saata