a yəqin ki, həkim icazə verər evə getməsinə.

Elşad daxilində qopan tufandan Sonanın ona nə dediyini eşitmədi. Ayağa qalxıb əlini cibinə apardı. Siqaret qutusunu və alışqanı çıxardı. Dünyası yıxılmış, alt-üst olmuş bir əhvalla dəhlizdən çıxıb, xəstəxananın həyətinə endi.

***

…Evə gəldik. Sona xala yatağımı hazırladıqdan sonra mənə uzanmağa kömək edib, həkimin yazdığı dərmanları içirtdi.

Elşad otağa keçsə də gələndən qapının ağzında dayanıb durmuşdu. Lal-dinməz mənə baxırdı. Yol boyu da səsi çıxmamışdı.

Sona xala:

– Mən bir azdan qayıdacam, qızım. Sən ayağa qalxma. Nə lazım olsa, mən edərəm, – deyib getdi.

Elşadın baxışları canımdakı ağrıya bir ağrı da əlavə etmişdi. Üzümü yastıqda çevirdim. Göz yaşımı saxlaya bilmədim.

– Necəsən? Özünü necə hiss edirsən? – O, nəhayət ki, dilləndi. Amma səsinin ahəngindəki əsəbi, gərginliyi göydə tutdum.

– Səncə necə ola bilərəm? – Daha da kövrəldim.

Elşad bir anlıq susub, sonra şübhəylə soruşdu:

– Hamilə olduğunu bilirdin?

– Əmin deyildim. Bu vurhavurda yadıma düşən bu deyildi, dəqiq vaxtı belə unutmuşdum.

O, bunu duyanda sözümü ağzımda qoyub, gözləmədiyim bir şəkildə əsəblə səsini qaldırdı:

– Yalan deyirsən! Gözünün içinə kimi yalan deyirsən! Bilirdin! – Gəlib qarşımda dayandı. – Qəsdən bunu məndən gizlətdin ki, mən bu gün vicdan əzabından qovrulum. Özümü söyüb, qınayım. Bilirsən nə çəkirəm, nə vəziyyətdəyəm?

Onun kobudluğuna, belə sərt reaksiyasına məəttəl bir şəkildə yerimdə dikəlib oturdum:

– Sənə bircə bu xəbəri öyrənmək lazım idi, hə? Mənim nə yaşadığım, nələr çəkməyim sənə vacib deyil! Mənimlə gör nəyin davasını edirsən!

– Sən məni saymırsan! Söhbət bundan gedir! – Sinəsi gərginliklə qalxıb-enməyə başladı. Səsi gərildi. – Nədir, fikirləşdin ki, Elşad ola bilsin həbsə düşdü. Nə qədər gec deyil, bir yolla bu uşağı rədd eləsəm yaxşıdır, hə? Buna görə kimisə bəhanə edib, məni özümdən çıxardın!

Təəssüf hissi ilə onu süzərək dözməyib dilləndim:

– Mən sizinkilər kimi plan