qurub, addım atmıram!

Söz Elşadı tutdu, hiddətlə mənə həm üzünü, həm səsini bozartdı:

– Yum ağzını! Bizimkilərdən söhbət getmir burda! Diliuzunluq eləmə!

Onun necə gərildiyini görsəm də susmadım:

– Zəng vur, şad xəbəri ver, anan xına yaxsın da əlinə. Özün də gedib əllərinə-ayaqlarına düş, xeyir-duanı al. Sənə kimi alırlarsa al, məndən ömürlük uzaq durun! – Ağlaya-ağlaya səsimi ucaltdım. – Sizə rast gələn gündən çəkmədiyim bəla qalmayıb. Bir bu qalmışdı, bunu da yaşadım!

– Səsini kəsmək fikrin var? Yoxsa bu vəziyyətdə döyülmək keçir ürəyindən? – Məni dinlədikcə rəng verib-rəng alan, haldan-hala düşən Elşad yumruğunu düyünlədi. – Hiss edirsən ki, xəstəxanadan gələndən dilin yaman uzanıb? – Kinayə ilə dedi. – Dünənə qədər səsin çıxmazdı! Mənə nə desən, yeri var! Düz eləyirsən! Əsas verdim də əlinə!

Biz heç vaxt belə ağır sözlərlə bu qədər irəli gedib dava etməmişdik. O qədər cana yığılmışdım ki, daha heç nə gözümdə deyildi. Bu günə qədər yığdıqlarımı bütün nifrətimlə bir-bir üzünə vururdum. Elşadın məni anlayıb başa düşməyə çalışmaqdansa cavab tələb etməsi bu halımda məni cin atına mindirmişdi.

– Məni qəbul etməyən adamlar, mənim uşağımı da qəbul etməyəcəkdi! Amma ürəyini sıxma, məni boşayıb, anan deyən qızla evlənsən xoşbəxt olacaqsan! İcazə verəcəklər rahat yaşayasan!

Bunu dilim deyirdi. Ürəyim onu bir başqasına verməyə əsla razı olmazdı. Hirs başıma necə vurmuşdusa özüm də bilmirdim nə danışıram. Elşadın səsi mənim səsimi üstələdi.

– Mənə yol göstərmə! – Gərgin tonda əlavə etdi. – Nədir, boşanmaq keçir ürəyindən?

Dinmədim.

– De, bilim də işimi! Kişiyəm deyib genələ-genələ gəzməyim də adam arasında!

Sükutumu gördükcə Elşad daha da gərildi:

– Dillən! Səni gözləyirəm, cavab ver! Yaman çox eşitdirirsən bu sözü mənə! Boşanacam! Ayrılacam! Məndən boşanıb Rüfətin qucağına atılacaqsan? Planınız budur? O, bomba oğlandır da, səni xoşbəxt edər! Mən bacarmıram!

Mən yerimdə quruyub qaldım. Heyrətlə onun gözlərinin içinə baxdım.