. Deməli, onun Rüfətin varlığından xəbəri varmış.

Amma and içərdim ki, məni daha Rüfət zərrə qədər maraqlandırmırdı. Mən bu kobudluğuna, məni yaralayıb incitməsinə rəğmən Elşadı dəlicəsinə sevirdim. Bir vaxtlar Rüfətə görə çəkdiyim əzablar bu gün mənə çox gülünc gəlirdi.

Mənim üzümdəki ifadə Elşadı özündən çıxardı. Qısqanclıq hissi onu dəliyə döndərdi. Qanlı-qanlı məni süzərək barmağını silkələdi:

– Eşit və bil! Səni tikə-tikə doğrayıb girərəm içəri, məzarda yatmağına razı olaram, amma boşamaram! Bu fikri biryolluq unut!

Bu vaxt açılan qapı səsinə Elşad sözünə son verməli oldu. Gələn Sona xala idi.

Elşad üzümə bir anlıq tənbehedici nəzərlərlə baxıb, otağı tərk elədi. Evdən çıxanda onun Sona xalaya dediklərini duydum:

– Xala, sənə bir zəhmət, onun yanında ol. Tək qoyma onu.

– Ayıb söhbətdir ki, oğlum. Deməyin artıqdır.

Çəkdiyim acının ağırlığına dözməyib, əllərimi üzümə tutaraq hönkür-hönkür ağladım. Bu anlar ağlıma belə gəlməzdi ki, bu Elşadla son görüşümdür. Bu andan etibarən bizi bir-birimizdən uzun zaman ayıracaqdı. Və mən artıq onun canıma vəlvələ salan o acıqlı səsinə də həsrət qalacaqdım.

(Ardı var)

Müəllif Firuzə