Bir qədər sonra qapının kandarında duyulan addım səslərinə çevrildim. Elşad idi. Daxilən keçirdiyi iztirablar üzünə yansımış bir halda gözucu məni süzdü.

Gözümün yaşını əsəbi bir əda ilə silib, səbrimə hakim ola bilmədim, kinayəli-kinayəli dedim:

– Təbrik edirəm səni! Ata olacaqsanmış! Atalı-analı böyüsün!

Elşad onu sarmış əsəbdən rəngi boğulmuş halda tərs-tərs üzümə baxdı:

– Ağzına gələni danışma! Kimdən, harada nə qazanıb bilmirəm, mənə aidiyyəti yoxdur! Küçədə it də tanıyır onu! Mən yəni belə səviyyəsiz oldum ki, onun kim olduğunu bilə-bilə bu qədər irəli gedib, belə iş tutum? Uşaqsan sən? Ağlın yəni bu qədər işləyir?

Mən istəsəm belə sakit ola bilmədim. Çəkdiyim əzabın odunda yanıb qovrula-qovrula, ağlaya-ağlaya dedim:

– Başqasına yox, sənə verdi bu xəbəri! Deməli, əmindir! Heç bir qadın, lap pozğun da olsa, əmin olmasa buna cürət eləməz!

Elşad köks ötürüb hirsli-hirsli fısıldadı. Amma sonuncu sözümü duyanda daha səbir edə bilmədi. Özündən çıxdı:

– Çünki onun qurduğu planlar da özü kimi cındırdır! Çünki nə elədiyini yaxşı bilir! Nəticədən əmindir! Bilir ki, sənin kimi başıboş axmaqlar dərhal inanacaqlar!

– Haqlısan! Mən axmağam! Başıboşam! Çünki səni düz adam bilmişəm! Səni sevmişəm! Andımı pozub, sənə qəlbimdə yer vermişəm, səni ürəyimin sahibi eləmişəm! Heyif, yanıldım! Yaddan çıxartmamalıydım ki, sən belələrinə üstünlük verirsən!

– Qurtar bu söhbəti! – Elşad mənə çəmkirdi. – Deyirəm belə bir şey olmayıb, vəssalam! Fikrin nədir, səhərə qədər and-aman eləməliyəm, hə, sənə? Deməli, fahişə düz danışır, mən yalan?

– Çünki bunu səndən gözləyirəm! – Acıqla ona səsimi ucaltdım. – Çünki özün etiraf eləmisən nə işlər gördüyünü! Şəkillərlə, dəlil-sübutla utanıb-çəkinmədən təsdiqləmisən ki, evlənmək səninçün heç bir əngəl törətmir! Bunun ağrısını, əzabını mənə çəkdirməyinə tab gətirə bilmirəm! Məni hansısa bir əxlaqsızın qarşısında alçaltmağına dözə bilmirəm!

– Səsinin tonunu aşağı sal! – Elşad gərgin halda mənə xəbərdarlıq etdi.