a dayandırmışdı və yalnız bircə dəfə, tək qaldığı günlərin birində şəhər parklarında gəzişdiyi vaxt, Ay işığının eynən o gecədəki kimi, o çay kənarındakı yamyaşıl çəmənliyin üstündə alışıb-yanan Ay işığına necə oxşadığını görəndə Alisanı yadına salmışdı.

Vinesburqdakı o qızın isə yaşının üstünə yaş gəlməkdə idi. Alisa iyirmi iki yaşında olanda atası qəfildən dünyasını dəyişdi. Alisanın atası vaxtilə orduda xidmət göstərmişdi və ölümündən bir neçə ay sonra onun dul qalmış qadınına müavinət verilməyə başlandı. Qadın isə ilk pulu ilə toxucu dəzgahı aldı və xalça toxucusu kimi işləməyə başladı. Alisa Vinney mağazasında özünə iş tapdı. Bu illər ərzində bircə hadisə də baş vermədi ki, Alisa Ned Krunun gəlməyəcəyinə inanıb birdəfəlik gözləməyin daşını atsın.

O, təzə işə başladığına görə sevinirdi, çünki mağazadakı gündəlik iş onun başını qatırdı, gözləməyinin əzabını azaldırdı. O, pul yığmağa da başlamışdı və düşünürdü ki, istədiyi qədər pul yığandan sonra o da Nedin yaşadığı şəhərə gedəcək və onu orada axtarıb tapacaq.

Alisa bütün olanlara görə heç də Nedi günahlandırmırdı, amma nədənsə ona elə gəlirdi ki, heç vaxt başqa biri ilə evlənə bilməz. Nedə qarşı illərdir ürəyində daşıdığı o hissləri indi başqa birinə qarşı duymaq ona çox əcaib və qəribə bir xülya kimi görünürdü. Ətrafındakılardan çoxunun Alisadan xoşu gəlsə də, Alisa onların heç birinə diqqət yetirmirdi.

-Mən onun qadınıyam, o gəlsə də, gəlməsə də axıracan onun qadını olaraq da qalacam, — öz-özünə deyirdi.

Alisa parça mağazasında səhər saat səkkizdən axşam altıya qədər işləyirdi. Həftənin üç günü isə axşam yeddidə yenidən bura qayıdır və saat doqquza qədər işləməyə davam edirdi. Günlər keçdikcə Alisa tənhalığını daha acı şəkildə duyurdu və bütün tənha insanlara xas xüsusiyyətlər yavaş-yavaş ona da sirayət etməyə başlamışdı. Gecələr yuxarıya — öz otağına qalxar, döşəmənin üstündə diz çökər və dua eləyərdi. Dualarında isə başqa kəlmələri — sevgilisinə demək istədiyi