sözləri pıçıldayardı. Alisa yavaş-yavaş cansız əşyalara bağlanmağa başlamışdı və otağındakı əşyalara kiminsə əl vurmasına, kiminsə toxunmasına dözə bilmirdi.

İndi Alisa, demək olar, pul yığmağı da dayandırmışdı. Onun pul yığmağı sanki mənasız, məqsədsiz bir vərdişə çevrilmişdi. Əyninə geyindiyi bütün paltarları köhnəlsə də, təzə paltar almağa belə pul xərcləmək istəmirdi.

Yağışlı günlərdə mağazada olarkən, bəzən hesab dəftərçəsini qarşısına qoyar, gələcək xoşbəxt həyatlarında yığdığı pulları əriylə birgə necə xərcləyəcəkləri haqqında xəyallara dalardı.

-Ned həmişə başqa ölkələri gəzmək istəyirdi. İndi istədiyi ölkələrə gedə biləcək. Evlənəndən sonra ikimiz də işləyəcəyik, istədiyimiz qədər pulumuz olacaq. Sonra ikimiz bir yerdə bütün ölkələrə gedəcəyik, bütün ölkələri gəzəcəyik, - öz-özünə düşünürdü.

Beləcə Alisa bu cür xəyallar qura-qura sevgilisinin qayıtmasını gözləyirdi, vaxt isə atını çapmaqda idi, günlər həftələrə, həftələr aylara, aylarsa illərə çevrilirdi. Alisanın işlədiyi mağazanın sahibi ağ saçlı, nazik bığlı, yaşlı bir kişi idi. Onun söhbət etməklə heç arası yox idi. Qışın yağışlı günlərində, Meyn küçəsində tufan tüğyan elədiyi vaxtlarda elə olurdu ki, saatlarla bircə müştəri də mağazaya ayaq basmırdı. Bu vaxtlarda Alisa satılacaq malları qaydaya salar, yerini dəyişər, sonra yenə təkrar-təkrar eyni şeyləri eləyərdi. O, pəncərə qarşısında dayanar, tərk edilmiş, atılmış, insan yaşamayan evlərə, küçələrə baxar və Ned Kru ilə gəzdiyi axşamları xatırlardı. Sonra Ned Krunun dediyi sözlər yadına düşərdi. “Hər şey yaxşı olacaq, Alisa, səbr elə, hər şey biz istədiyimiz kimi olacaq”. Və bu sözlər indi onun qulaqlarında aramsız şəkildə səslənər, susar, sonra yenə də səslənərdi. Onun gözləri yaşla dolardı. İş yerində tək qaldığı vaxtlarda başını piştaxtaya qoyar və için-için ağlardı.

-Ah Ned, mən hələ də səni gözləyirəm,- o ağlaya-ağlaya pıçıldayar və hər dəfə Nedin heç vaxt dönməyəcəyi qorxusu onun içində qara bir xəyal