l kimi baş qaldırardı.

Hələ yayın isti, uzun günləri gəlməmiş, yağışlı gündüzlərin, qarlı-ayazlı gecələrin arxada qaldığı yaz günlərində Vinesburqa valehedici bir gözəllik çökmüşdü. Vinesburq açıq düzlərin tən ortasında yerləşirdi. O düzlərdə geniş əkin sahələri, o əkin sahələrindən bir az uzaqlarda isə yamyaşıl meşələr uzanırdı. Meşələrin qıraq-bucağında çoxlu tənha guşələr, balaca monastırlar, sakit-səssiz yerlər var idi. Bazar günləri günortalar sevgililər bu yerlərə gələr, vaxtlarını burada keçirərdilər. Buradan əkin sahələrini, orda işləyən adamları, samanlığın ətrafında var-gəl eləyən fermerləri, yoldan keçən insanları görmək olurdu. Arabir hardasa uzaqlardan qatarlar keçirdi və o uzaqlıqlara baxanda bu qatarlar oyuncaqlara oxşayırdı.

Ned Kru gedəndən sonra Alisa uzun müddət heç kimlə münasibət qurmadı, bircə dəfə də olsa kiminləsə adi bir gəzintiyə də çıxmadı, amma Nedin getdiyindən hardasa üç il keçəndən sonra, tənhalığın ən dözülməz iztirablarını çəkdiyi günlərin birində, əyninə ən gözəl paltarını geyindi, ən gözəl bəzəklərini taxdı və yazın ən gözəl çağında şəhəri gəzməyə çıxdı. Ətrafı rahatca görə biləcəyi bir yer tapıb, skamyaların birində oturdu. Oturan kimi öz uğursuz taleyi haqqında düşüncələrə qapıldı. İndi ona elə gəlirdi ki, o çox yaşlanıb və bir anlığa öz yaşının çoxluğundan qorxmağa başladı. Bu fikirlər onu rahat oturmağa qoymadı. Alisa daha dözə bilmədi, ayağa qalxdı. Ayağa duran kimi ətrafına göz gəzdirdi, dayanmadan bir-birini əvəz edən fəsillər gözünün önündə canlandı, ötüb-keçən qışı, payızı xatırladı və həyatın bu cür axınına mane olmağın mümkünsüzlüyünü başa düşdü, bu həqiqət zəhər kimi onun canına yayılmağa başladı. Sonra ötüb-keçən illəri də acı-acı xatırlamağa başladı. Gəncliyinin ən təravətli, ən gözəl çağlarının bu illərlə bir arxada qaldığını düşündükcə canını üşütmə aldı. Və ilk dəfə onda Alisa başa düşdü ki, onu aldadıblar. Amma yenə də Nedi günahlandırmadı. O heç bilmirdi ki, Nedi nəyə görə günahlandırsın. İndi