Alisa dərindən də dərin bir qüssəyə batmışdı. Alisa elə oradaca diz çökdü və dua eləməyə başladı, amma dua sözlərinin əvəzinə bu dəfə də onun dodaqlarından başqa kəlmələr qopdu:

-Heç nə yaxşı olmayacaq, mən heç vaxt xoşbəxt ola bilməyəcəm. Axı mən özümü niyə aldadıram?- bunları deyə-deyə ağladı və elə həmin andaca onun üzərinə sanki bir rahatlıq çökdü. Çünki bu sözləri deyərkən Alisa ilk dəfə çəkinmədən ömrünün bir parçasına çevrilmiş bu dəhşətli qorxu ilə üz-üzə durmağı bacarmışdı.

İyirmi beş yaşı olanda Alisa Hindmanın sıxıntılı həyatında iki mühüm hadisə baş verdi. Anası Vinesburqun fayton rəngsazı olan Buş Miltonla evləndi, Alisa özü isə Vinesburq Metodist kilsəsinə üzv oldu. Tənhalıq artıq onun üçün qorxuya çevrilmişdi, ona görə də tez-tez kilsəyə getməyə başlamışdı. Anasının evlənməyi elə bil ki, Alisaya tənhalığını daha çox hiss etdirirdi.

-Artıq yaşım çoxalıb, getdikcə də qəribələşirəm. Ned qayıtsa məni istəməyəcək. Özü də deyirlər ki, onun yaşadığı şəhərdə kişilər həmişə cavan qalırlar, qocalmağa vaxtları olmur. -Alisa bu sözləri öz-özünə deyərkən üzündə tutqun və məşum bir təbəssüm yaranmışdı. Elə o an Alisa qərara aldı ki, daha o da insanlara qaynayıb-qarışacaq, özünə yeni dostlar tapacaq. Dördüncü gün axşamlar mağaza bağlandıqdan sonra Alisa dua eləmək üçün kilsəyə gedərdi. Bazar günü axşamlar isə Epvors icmasının təşkil etdiyi mərasimlərə qatılardı.

Kilsə mərasimlərinə qatılanlar içərisində aptek işçisi olan Vill Hörli adlı orta yaşlı bir kişi var idi. Bir dəfə o, kilsədən çıxarkən Alisanı evə ötürmək istəmişdi. Alisa isə onda bu təklifə etiraz etməmişdi. “Əlbəttə, onun mənə daha çox yaxınlaşmasına imkan yaratmayacam, amma arada bir məni görməyə gəlsə, heç nə olmaz”, - öz aləmində Ned Kruya hələ də sədaqətli olduğunu düşünərək bu sözləri deyirdi.

Hələ də nələr baş verdiyini anlamadan Alisa həvəssiz-həvəssiz, amma getdikcə böyüyən bir inamla özünə yeni bir həyat qurmağa çalışırdı. Alisa və həmin əczaçı sakitcə