ə yol boyunca birgə gedərdilər. Bəzən qaranlıqda yol getdikləri vaxt Alisa əlləri ilə onun pencəyinə, pencəyinin qollarına toxunardı. Evə çatdığı vaxt onların yolu ayrılardı. Bir dəfə Alisa içəri keçmədi və qapının astanasında durub onun ardınca baxdı. Alisa istədi ki, onu çağırsın, istədi ki, ondan qaranlıqda evin qabağındakı eyvanda birgə oturmağı xahiş etsin. Amma Alisa qorxdu. Qorxdu ki, o, bu sözləri düz başa düşməz.

-Mənim istədiyim o deyil, — öz-özünə dedi, — mən, sadəcə, tək qalmaq istəmirəm. İlahi, əgər mən ağlımı başıma yığıb, özümə gəlməsəm, getdikcə insanlardan daha çox uzaqlaşacam.

Ömrünün iyirmi yeddinci payızınının əvvəllərində Alisanı sakitlik tapmayan, aram bilməyən, narahat, iztirablı duyğular, sönməz ehtiraslar haqladı. O, əvvəllər arabir görüşdüyü həmin aptek işçisi ilə münasibətlərini dayandırdı. Alisanın beynində min cür fikir fırlanırdı və bu fikirlər onu rahat qoymurdu. Mağazada piştaxtanın arxasında keçirdiyi uzun, ağır saatlardan sonra, yorğun halda evlərinə gedər, az qala, sürünə-sürünə çarpayısına qalxar və nə qədər çalışsa da yata bilməzdi. Gözlərini qaranlıqdakı bir nöqtəyə zilləyər və dəqiqələrlə gözünü o nöqtədən ayırmazdı. Sonra üzündə, uzun yuxudan təzəcə ayılmış, uşaq ifadəsiylə bütün otağı dolaşardı. Bu baxışlarda daha heç bir yalana, heç bir boş xəyala aldanmayacaq qətiyyət var idi və bu sərgərdan baxışları ilə o sanki neçə vaxtdır amanını kəsən suallara cavab axtarardı.

Belə vaxtlarda yastığını qolları arasına alar və möhkəmcə sinəsinə sıxardı. Sonra çarpayıdan düşər və qaranlıq otaqda döşəyin üstündəki yorğanı elə qatlayar, elə bürmələyərdi ki, kənardan baxanda həmin yorğan çarpayının üstündə sakit-səssiz uzanıb yatan adama bənzəyərdi. Alisa çarpayının kənarında, döşəmənin üstündə diz çökər və həmin yorğanı sığallaya-sığallaya mahnı nəqarətinə bənzər şəkildə təkrar-təkrar eyni sözləri pıçıldayardı: “Axı niyə heç nə olmur? Niyə mən belə tək-tənha qalmışam?” Arabir xatırlasa da, o daha Nedi də