istəmirdi. Onun arzuları indi özünə də çox dumanlı, tutqun şəkildə görsənirdi. O, nə Ned Krunu, nə də başqa birini arzulayırdı. Sadəcə, sevilmək istəyirdi. Sadəcə, get-gedə böyüyən arzu-istəklərini toxtadacaq nəsə axtarırdı.

Və elə hardasa o vaxtlar, yağışlı gecələrin birində Alisanın başına macəraya bənzər qəribə bir hadisə gəldi. Bu hadisə onu qorxutmuş və əməlli-başlı çaşdırmışdı. Həmin gün saat doqquzda işdən evə gəldi. Evdə heç kəs yox idi. Ögey atası Buş Milton qəsəbədə idi, anası isə qonşuya getmişdi. Alisa yuxarıya qalxdı, öz otağına getdi və qaranlıq otaqda soyunmağa başladı. O, bir anlıq pəncərənin qarşısına keçdi və pəncərə şüşəsini döyəcləyən yağış damcılarının səsini dinləməyə başladı. Bu səsi dinləyə-dinləyə onun ürəyinə qəribə bir istək doldu. Nə edəcəyini düşünmədən qaranlıq otağından çıxıb, qaça-qaça aşağıya endi, dayanmadan, duruxmadan qapını açıb çölə çıxdı. Evin qabağında, yağışın altında dayandı.Yağışın soyuq damcılarını bədənində hiss elədi və sonra yenə dəli bir istək onu bürüdü. Alisanın ürəyindən küçə boyunca elə beləcə, çılpaq-çılpaq qaçmaq keçdi.

Alisa düşündü ki, yağış onun bütün yaralarını sağaldacaq. O düşündü ki, yağış ona nəsə çox möcüzəli bir təsir göstərəcək. Alisa hələ illər boyunca özünü belə gümrah, gənc və rahat hiss etməmişdi. O, dayanmadan qaçmaq, səsi gəldikcə çığırmaq və özü kimi tənha bir insanı tapıb bağrına basmaq, qucaqlamaq istəyirdi. Bu an yol kənarında bir kişi asta-asta evinə sarı gedirdi. Alisa düşünmədən qaçmağa başladı.

-Onun kim olduğu vacib deyil. Əsas odur ki, o, təkdir. İndi gedib ona çatacam, — Alisa öz-özünə dedi və daha nələr baş verəcəyini düşünmədən astadan çağırmağa başladı:

-Gözləyin, gözləyin. Getməyin, kimsinizsə, məni gözləyin.

Yol kənarında hələ də getməkdə olan həmin adam bir anlıq duruxdu və indicə qulağına dəyən səsi eşitmək üçün diqqətlə dinləməyə başladı. Bu adam qoca bir kişi idi və həddindən artıq zəif eşidirdi.

-Elə bil nəsə səs