s eşitdim.Yoxsa mənə elə gəldi? — qoca mızıldandı.

Alisa əyildi və titrəyə-titrəyə yerə uzandı. Öz etdiklərindən o dərəcədə dəhşətə gəlmişdi ki, qoca kişinin asta-asta yoluna davam elədiyini görəndə də ayağa dura bilmədi, yağışın islatdığı otun üstündə əlləri və dizləri ilə sürünə-sürünə evə tərəf getməyə başladı. Öz otağına çatanda qapını içəridən kilidlədi və paltarlarını asdığı stulu qapıya tərəf dartdı. Alisanın bədəni soyuqdan titrəyirdi. Əlləri əsə-əsə birtəhər gecə paltarını əyninə geyinə bildi. Sonra çarpayıya uzandı, üzünü yastığa sıxıb için-için ağlamağa başladı. ”İlahi, axı mənə nolub? Belə getsə ağlımı itirəcəm”, — bunları düşünə-düşünə yerinin içində divara tərəf çevrildi və canını dişinə tutub bircə həqiqəti anlamağa çalışdı ki, doğrudan da, dünyanın hər yerində, hətta Vinesburqda da elə insanlar var ki, ömürləri boyu tək-tənha yaşamağa və axırda da tək-tənha ölüb getməyə