davam edirdi. Cenni hec nə anlamirdi. Onu niyə döyürdü? Səbəb nə idi? Dözülməz ağrılara qatlana bilməyən çarəsiz Cenni yalvarmağa başladı:
- Dayanın, xahiş edirəm, nə səbəbə məni vurursunuz? Mən nə etmişəm?. Bu nalayiq sözləri qəbul edəcək nə etmişəm?
Cenninin anlamadığını ya da anlamaq istəmədiyini gorən Alexander bir azda qəzəbləndi.
- Nə etmisən? Hələ bir bu cümləni deməyə dilin də var?. Mahni oxuyan o abırsızla gülüşdüyünü görmədiyimi sanırsan?
Cenni indi başa düşmüşdü ki, bayaq hiss etdiyi saf duyğular indi onun başına böyük bəla açmışdı. O özünü ən çarəsiz , ən qorxaq bir usaq kimi hiss edirdi. Mikayıla olan hissləri onun izdirab dolu həyatını dəyisdirəcəyini düşünərkən, indi isə o ölmək istəmirdi. Alexandir dayanmadan onun başına, ayaqlarina, qarnına hər yerinə kəməri ilə zərbələr endirirdi. O qədər ki, axır yorulub əldən düşdü və özünü yatağa atdi. Cenni acilarla qıvrılaraq otaqdan cixdi. Oğlunun arası kəsilmədən ağlayan cır səsinə yanına gəldi. Hirsi onu ayağa qaldırmışdı. İçəri girən kimi bağırmağa başladı.
- Nəə? Niyə ağlayırsan? Məndən nə istəyirsən?. Onun qanındansan. Onun kimi alçaq olacaqsan?. Ağlama. Yetər,ağlama
Cenni qəzəblə aglamaqdan qızarmış uşağın yatağının yanina gəldi və daha da yaxınlaşaraq təkrar çığırmağa başladı.
- Sən kimsən? Hə? Kimsən? Sən olmasaydın mən də artıq bu dunyada yox idim. Bu qədər əzaba qatlanmağa məcbur da qalmamışdım. Ağlama murdarın oğlu!. Hamınızın canı cəhənnəmə. İyrənirəm hər birinizdən!
Bayaqdan yeriməkdə çətinlik çəkən Cenni evin arxa qapısından qaça-qaça hirslə ordan uzaqlaşdı. İnsanı hirs, qəzəb, çarəsizlik ayaqlandırırmış. Onun ağlında bir çıxış yolu var idi- ölüm. Cenni bu həyata oğluna görə qatlanırdı. Ancaq bu gün onun hec nə vecinə deyildi. Sadəcə ölmək istəyirdi. Bu dünyadan köçüb, anasinin yanina getməyi arzulayırdı. Qaçaraq evlərinə cox da uzaq olmayan dağın başına geldi. Hönkürtü vuraraq ağlamağa başladı. Həyatının necə də izdirabli, necə də çətin olduğunu düşünürdü. 19 yasinda bu qədər əzab