b ona haqsızlıq kimi gəlirdi. Onun hönkürtülərini biraz uzaqda daşların üstündə oturan Mikayil eşitdi. Mikayil ilk önce uçurumun kənarında dayanan o qadını gecənin qaranlığında tanıya bilmədi. Qaçaraq biçarə
qadının yanina yaxınlaşdı.
- Xanim siz nə edirsiz? Uzaqlasin ordan.
Cenni üzünü çevirəndə Mikayili gördü. Yenə qəlbində bir balaca da olsa ümid işığı yarandı, ancaq qərar vermişdi bu gün öləcəkdi. Mikayil Cennini tanınmaz, üzü gözü qan icində görəndə qəlbi sızıldadı. Bunu ona edəni acımasızca öldürüb Cenninin ayaqları altina atmaq istəyirdi. Ağzından sadəcə Cenni.. kəliməsi çıxdı.
- Məndən uzaq durun, niyə həyat mənə belə oyunlar oynayır? Niyə mən bu əzabları cəkməliyəm? Niyə qatlanmalıyam bu izdirablara?
Mikayil çarəsizliyin son həddini yaşayan sevdiyi qadini belə görməyə dayana bilmirdi. Onun üçün əlindən gələnin ən yaxsisini etmək istəyirdi
- Cenni sizin bu dünyada yaşama səbəbiniz var. Sizin oğlunuz var. İan buzlu yolda dayanmadan düşərkən necə qorxduğunuzu yadınıza salın. Ona bir şey olacaq deyə necə həyəcandan ağladığınızı unutmusunuz?. Onu qoyub həyatla necə xudahafizləsə bilərsiniz?
Cenni ağlayırdı:
- Yox yox, siz məni anlaya bilməzsiniz. O uşaq onun oğludur. Onun qanını daşıyır. Böyüdükcə mənə dayaq olmayacaq. O da məni incidəcək. Mən artıq bu dünyada yaşayan bilmərəm.
Mikayil başına qoymuşdu sonunda ölüm də olsa Cenninin özünü öldürməsinə izin verməyəcəkdi.
- Siz oğlunuzu Watsonla qoyub çıxıb getməklə xəta edirsiniz. Ona həyati, düzü, yanlışı siz öyrədəcəksiniz.
Elə bil bu sözlərdən sonra Cenninin ağlı başına gəldi. Nə etdiyinin indi fərqinə vardı.
- İlahi mən nə edirəm. Oğlumu, canımı evdə ağlayaraq qoyub çıxıb getdim. Mən nə edirəm? Axı o mənsiz nə edər? Mənim balaca körpəm..
Cenni ağrınin təsirindən halsızlaşdı və Mikayılın qollarına yıxıldı.
Davamı