dayanmadan onu sorğuya çəkirdi.
- Qardaşınızdı? Niyə dinmirsiz?
Bu hədsiz Cenninin qanını yaman qaraltmışdı. Yenə beynində həmin suallar,yenə qorxular.
- Xahiş edirəm məndən uzaq durasınız. Bu gördüyünüz uşaq mənim oğlumdu. Yoldaşım sizi burda görsə, sizin üçün heç yaxşı olmayacaq
Cavan oğlan Cenninin danışığına gülümsədi və əlini onun çiyninə qoyaraq:
- Xanim məni bu yalana inandırmağınız çox gülüncdür.
Cenni inana bilmirdi. O sanmışdı ki, bu sözləriylə oğlan qorxub gedəcək ancaq bu hədsiz insan əlini onun çiyninə qoymuşdu. Cenni əllərini koleskadan ayırıb arxaya çevrilərək bağırdı
- Əlini çək məndən murdar. Sizə evli olduğumu dedim. Burda basa düşülməyəcək nə olduğunu anlaya bilmirəm.
Cenni oglana çığırarken koleskanin dayanmadan tepeden aşağı, maşın yoluna düşdüyünü hiss etdiyinde artıq gec idi. O koleskani tuta bilmemisdi. Usaq dayanmadan aşağıya gedirdi. Bu vaxt ətrafda az adam olduğundan onun çığırtısını heç kim eşitmirdi. Cenni dayanmadan tepeden aşağıya doğru qaçırdı
- İan, mənim körpəm, kömək edin, xahis edirəm, biri bir şey etsin. İann.
Talesizlikdən Cenninin ayagi buzda sürüşdü yerə yixilaraq başını dasa cirpdi. Ancaq xəbəri də olmadan Mikayıl uzaqdan hadisəyə şahid olmuş, İanı çox getmədən tuta bilmişdi. Qismət onları soyuq qış küçələrində yenə bir araya gətirmişdi. Mikayıl İanla birlikdə Cenninin yanina gəldi. Cenni artıq özünə gəlirdi. Gözlərini açdığı an İani bir yad oglanla birlikdə gördü. Mikayıl ayağa qalxmasına kömək etdi. Cenni hönkürtü ilə ağlayaraq oğlunu ağuşuna aldı.
- Əzizim, mələyim. Həyatımın söndüyünü hiss etdim mənim mələyim.
Cenni o qeder heyecanli idi ki, başının qanadığından xəbəri də yox idi.
- Xanım Watson, siz yaxşı deyilsiz. Həkimə getmelisiz.
Cenni 07:45 de evdə olacağı sözü yadına düşdü. Həyəcanli şekilde dedi:
- Saat necədi? Zəhmət olmasa mənə saatı deyin.
Çaş-baş halda olan Mikayıl
- 07:36. Ne olub?
Cenni qorxu içində irəli- geri yeriyirdi
-İlahi mən ne edəcəyəm. 10 deqiqeye evdə olmalıyam. Niyə axı