çəkdi. Dəsmalı kənara qoyaraq asta səslə söylənməyə başladı. Sən axmaqsan Cenni! Hər yoldan keçən sənə kömək etsə ona qarşı belə hisslərə qapılacaqsan? Bu necə sevgiyə susamışlıqdır?. O aynanın qabağında keçdi, özünə baxaraq sərt sözlərinə davam ediridi. Cenni özünə gəl! Sən bu həyata alışmısan artıq, bu mənasız həyatda sənin balaca işığın var, o da oğlun İandır. İndi isə başqa böyük bir işıq axtarma. Çünki sənin qismətində bu ev, bu ər yazilib. Atan səni ona satdığı o gün sənin həyatın sonlandı. Kifayətdir, hec kimə bir şey olmaması üçün qəlbini sonsuza qədər bagla!. Cenni bu sözlərdən elə sanırdı ki könlündə yaratdığı o balaca alovu söndürə biləcək. Həyatında nələr bas verəcəyindən xəbərsiz halda oğlunun yanına oturdu.
Teresa birdən həyəcanlı səkildə icəri girdi. Nəfəs belə almadan sözə basladi
- Cenni xanim, iki gün sonra İanin bir yaşını qeyd edəcəyik. Alexander böyük şənlik təşkil olunmasını əmr etdi. İanin yeni geyimləri hazırdır. Ancaq bəzi çatışmayan şeylər var.
Cenninin iki gun sonra oğlunun yaşını qeyd edəcəyi yadindan çıxmışdı. Gözlerini ovusduraraq dedi:
- Ah Teresa heç narahat olma, hər şey həll olunacaq.
Cenni düşündü ki, kaş böyük şənlik keçirilmeyeydii. Yenə insanların o baxışı, yenə arası kəsilməyən danışıqlar. Düşüncelerden az qala beyni xarab olacaqdi...
.....
2 gün sonra
Mikayil yaraşıqlı görünməyə çalışırdı. Bəzi gəyimlərini geyib bacısı Lusiyə gostərirdi. Lusi Tibb universiteninin 4 cü kurs tələbəsi idi.
-Lus bu necədi? Yaraşır?
Lusi qardaşını, Melis dünyasını dəyişəndən bəri belə heyecanlı görməmişdi.
- Miko yaraşır, sənə hər biri yaraşır. De mənə bu qədər ildən sonra səni belə həyəcanlandıran nədir?
Mikayil cavabını net olaraq bildiyi halda dinmədi. Üzünü yenidən aynadaki əksinə çevirərək.
- Lusi sən nə danışırsan? Men heyecanli deyilem. Sadece işin sonunda böyük gəlir əldə edəcəyimiz üçün, yaxsi görünməyə çalışıram. Hər nəysə Lus mən çıxım yoxsa Tomi məni gözləməkdən aglini itirəcək.
Mikayil çölə