ancaq sanki kiçik əqrəb heç yerindən tərpənmirdi. Saat gecə ikidən sonra Mikayıl Cennini evin arxasında gözləyirdi. Cenni gözəl görünüşünə daha da gözəllik qatmaq üçün ən bahalı ətirindən vurmuşdu. Cenni Mikayılın yanına gəldi və evdən bir qədər uzaqlaşdılar. Günləri bax beləcə keçirdi. Gündən günə sevgiləri artır, bir-birilərinə daha da sıx bağlanırdılar. Nəyi bəyənib, nəyi bəyənmədiklərini də bilirdilər artıq. Mikayılın sevgisi Cenninin qəlbində o qədər yer etmişdi ki, artıq İanla da çox vaxt keçirə bilmirdi. Hər anı, hər saatı Mikayıl olmuşdu. Artıq o qədər öyrəşmişdilər ki bir- birinə "siz" yox "sən" deyə muraciət edirdilər. Yenə hansısa bir gün idi. Çox vaxt mənzərəsi gözəl olan dəniz kənarında olurdular. İri, möhkəm daşların üzərində oturmuşdular. Cenni Mikayıldan soruşdu:
- Mikayıl, mən özümə qəsd etmək istediyim o gecə sənin dağın ətrafında nə işin var idi?
Mikayıl dərindən ah çəkərək Cenniyə baxmadan dedi:
- Uzun hekayədi. Dinləmək istəyərsən?
- Hə istəyərəm, mütləq eşitmək istəyərəm- dedi Cenni.
Mikayıl gözlərini bir nöqtəyə zilləyərək söhbətə başladı. O nə vaxtsa ciddi bir şey danışanda həmişə elə edirdi:
- Mən hələ 17 yaşında olardım, sevgilim var idi, adı Melis. Bir- birimizi çox sevirdik. Onunla kitabxanada rastlaşmışdım. O qədər gözəl qəlbə sahib idi ki, onu tanıdığım üçün dünyanın ən xoşbəxt insanı hesab edirdim özümü. 2 il sevgili olduq. Ailemle de tanış etmişdim onu. Əmin idim ki anam onu bəyənəcək. Melis hər çərşənbə günləri skripka kursuna gedərdi. Dərsdən çıxanda saat gec olduğunadan evə onu mən aparardım. Bir gün.. - sözünün davamını gətirə bilmədi. Başını əllərinin arasına alaraq bir qədər beləcə gözlədi.
Cenni onun yoğun,iri əllərindən tutaraq:
- Məcbur deyilsən Mikayıl, səni incidirsə danışmaya bilərsən.
Mikayıl əlini üzündən çəkərək Cenninin əlindən tutdu:
- Yox, danışmaq istəyirəm. Bunu bilməyini istəyərəm dedi və ayağa qalxaraq yarım qalmış söhbətinə belə davam etdi:
Mən o vaxtlar çox gözəl basketbol oynayardım. Heç kim