zəng etməliyəm, xahiş edirəm
Lusi nə olduğunu anlamadan telefonunu Cənniye uzatdı. O əlləri əsə-əsə klaviaturada nömrə yığırdı. Bu vaxt Mikayıl qapını döyərək icəriyə girdi. Lusi Mikayılın yanına gəlib olan bitəni danışdı. Mikayıl bacısının gözlərində yorğunluğu hiss edərək:
- Lus çox yorğunsan Tomi çöldədi səni evə aparacaq. Get evə, sənə hər şeyi sonra izah edərəm.
Lusi başı ilə təsdiq edərək qardaşına yaxınlaşdı, qulağına pıçıltı ilə:
- Sənin niyə dünən belə yaraşıqlı görünmək istədiyini deyəsən artıq bilirəm- dedi və Mikayilin bir söz deməsinə izin vermədən cəld çölə çıxdı.
Mikayıl Lusinin bu sözlərindən istəmsizcə gülümsədi, sakit səslə bacısının arxasınca dedi:
- Çoxbilmiş
Cenni telefonla danışığı bitirdikdən sonra Mikayila tərəf gəldi və boynuna sarıldı.
- Size necə təşəkkür edəcəyimi həqiqətən bilmirəm. Mənim həyatımı nə qədər xilas etmisiniz. Xahiş edirəm kim olsa edər deməyin. Heç kəs bu yaxşılığı etməyib, etməz- dedi
Mikayıl Ceninin onu anidən qucaqlamasına məəttəl qalmışdı. Onun dediyi sözləri qavraya bilmirdi. Onun sözə baxmayan möhkəm ürək döyüntüləri zəifləmək bilmirdi. Mikayıl bu döyüntülərini Cenninin eşidəcəyindən qorxurdu. Özünü bir qədər toparlayıb onu qucaqlayan zərif məxluqa o da sarılmaq istəyərkən Cenninin ağrıları onu Mikayıldan uzaqlaşdırdı. O qarnını tutub zarımağa başladı. Mikayıl Cenniye yardim edərək onu stolda əyləşdirdi. Özü də yanında əyləşdi:
- İndi yaxşısınız? - dedi
Cenni acının təsirindən gözlərini yummuşdu. Bir qədər sonra iri, qonur gözlərini açıb Mikayılın dəniz mavisi gözlərinə baxdı. Bir söz demək istədi lakin ağzı açılmırdı. İlk dəfə idi o Mikayılı bu qədər yaxından seyr edirdi. İçində qopan sevgi fırtılanarı ona ağrısını, acısını unutdurmuşdu. Cenni artıq əmin idi ki o Mikayıla aşıq olmuşdu. İçini yeyib bitirən bu hiss də məhz sevgi hissi idi. Mikayıl gözlerini Cenniden çəkərək nəzərlərini aşağıya zillədi:
- Ağrınız yoxdur ki?
Mikayılın bu hərəkətindən qızaran Cenni tez gözlərini ondan çəkdi. Əlləri ilə