o qıyıq gözlərlə gülümsədi.
- Yaxşıyam, təşəkkür edirəm hər şey üçün. Sonra geceden ağlında olan sualı verdi. Burası sizin öz yerinizdi?
- Qardaşım və dostu Tomas buranı kirayələyiblər. Ancaq kira pulunu hələ də ödəmək mümkün olmur. Həm mənim də universitetim üçün bir qədər məbləğ lazımdır. Hamısını yazıq qardaşım öz boynuna götürüb. Tomasla çoxdandır ki bu işlə məşğuldurlar. Birlikdə pul yığıb kiranı ödəməyi düşünürlər. Lusi uşaqlıqdan belə idi. Hər şeyi əhatəli danışmağı sevərdi. Lusi hiss etdi ki çox geniş danışır ona görə də susmağa qərar verdi. Cenni sadəcə
- Hmm- dedi - Sizin neçə yaşınız var? Universitetdə oxumaq çətin gəlir?
Lusi yenə gülümsəyərək dedi:
- Mən 22 yaşındayam, aha bəzən oxumaq çətin gəlir ancaq yenə də tibdə oxumaq xəyalım idi. Bəs sizin neçə yaşınız var? Harda oxuyursuz?
Cenninin gülümsəyən üzü bir anda meyus bir ifadə aldı:
-19 yaşındayam, oxumuram, ailəliyəm- dedi
Lusi dodağını dişləyərək:
- Təəssüf edirəm, mən sizi incitmək istəməzdim
-Yox incitmediniz. Heç narahat olmayın. Həm bunları mənə deməyinizi mən özüm istədim- deyərək Cenni gülümsədi.
Sonra ikisi də çölə çıxdılar. Artıq vaxt gəlmişdi. Cenni evə getməli idi. Tomasla Lusi birlikdə ayaqla evə doğru getdilər. Burdan evə qədər məsafə çox da uzaq deyildi. Mikayıl da Cenniyle birlikdə maşınla Watsonların evinə yola düşdü. Evin yaxınlığında maşını saxladı. Cenni əlində dünəndən boynunda asılı olan bahalı boyunbağısını tutmuşdu. Mikayıla baxaraq dedi:
- Mikayıl, sizin mənə çox yaxşılığınız dəydi. Bunu məndən hədiyyə olaraq qəbul edin.
Mikayıl qəti şəkildə:
- Yox, mən bunu qəbul edə bilmərəm. Mən sizə ona görə yardım etmədim ki mənə belə qiymətli boyunbağı verəsiniz- dedi
- Bilirəm, vallah bu boyunbağı mənə heç vaxt xoşbəxtlik getirməyib, heç olmasa sizə bir xeyri dəysin. Məni çox şad edərsin bunu alsanız.
Mikayıl yenə təkrar etdi:
- Mən bunu sizdən ala bilmərəm
Cenni Lusinin ona dediklərini təkrarladı.
- Mikayıl, hər kəsin çətin zamanları olur, sizin mənə