, otaq ona dar gəldi. Qalxıb pəncərəni açıb çölə baxdı ancaq faydası yox idi. Nəfəs alması getdikcə çətinləşirdi. Ürəyinin ağradığını hiss etdi. Əlini ürəyinin üstünə qoyub, pəncərənin önündə əyləşdi. Dərman içmək istədi lakin uşağına görə içə bilmədi. Bu vaxt Teresa otağa girib Cennini bu vəziyyətdə gördükdə cəld yanına yaxınlaşdı. Əllərini tutub sakitləşməsi üçün onunla danışmağa başladı:
- Cenni, sakit ol, hər şey yaxşıdır. Yanındayam, sakitləş. Gözlərini qapa və dərindən nəfəs al. Xoş bir şeylər xatırlamağa çalış, məsələn İanın ilk dəfə iməkləməyə çalışdığı anı xatırla. Necə də gülürdük. Yadına sal. Sonra tibb bacısının onu sənə ilk dəfə verdiyi anı xatırla...
Cenni bir az sakitləşərək:
- Hə Teresa, xatırlayıram. İlk dəfə onu qarnımın üstünə qoydular. Baxan kimi mənə bənzədiyini dedilər- deyərək gülümsədi.
Teresa başı ilə təsdiqləyərək:
- Hə Cenni- dedi.
Cenni gözlərini açıb Teresaya sarıldı:
- Yaxşı ki varsan Teresa. Nə yaxşı ki, yanımdasan.
- Mən səni buraxıb hara gedə bilərəm ki- deyib Cenniyə sarıldı.
Beləcə günlər bir- birini əvəz edirdi. Teresa Cenninin yanında Mikayıldan heç bir şey danışmışdı. Cenni Teresadan gizlin balaca bir dəftər tutmuşdu. Qəlbində olan, yarım qalan hisslərini not edirdi o dəftərə. " Bu gün tam 1 ay 15 gündür ki, məndən uzaqlardasan Mikayıl. Sənin yoxluğunu hər an qəlbimdə hiss edirəm. Mənim xoşbəxtliyimi istəyərdin Mikayıl, səninlə birlikdə mənim xosbəxtliyim də getdi. Niyə bu zülmü mənə verdin? Axı mənə söz vermişdin ki, sənin özünə heç nə olmayacaq. Hə, de mənə mən indi nə edim? Nə edim ki sənsizliyə alışım Mikayıl.." - yazdıqdan sonra dəftəri döşəyin altına qoydu. Sonra ayağa qalxıb aynanın önünə keçdi. Xəstəxandan çıxdıqdan sonra ilk dəfə idi ki aynada özünə baxırdı. Necə də zəifləmişdi. Gözlərinin altında qaralar yaranmışdı. Əlini yanaqlarına, dodaqlarına toxundurdu. Gözlərini yumaraq o günü, Mikayılı xatırladı. Onun əlinin dəydiyi yerləri hiss etmək istəyirdi. Sonra gözlərini yenidən açıb özünə nifrətlə baxaraq