Teresanı görən kimi:
- Teresa, sən haralardasan?. Mənə cavabı demədən haraya getdin? Mənə nəticəni de Teresa- ürəyi yerindən cixacaqmış kimi möhkəm atırdı.
Teresa cəld Cenninin yanında əyləşib ətrafa baxdı, sonra onun saçlarına sığal çəkərək:
- Bu balaca körpənin atası Mikayıldı Cenni. Qəlbin rahat olsun- deyərək nəticəni Cenniyə verdi.
Cenni o an bütün ağrı acılarının yox olduğunu hiss etdi. Yenidən dünyaya göz açırmış kimi, heç bir dərdi yox imiş kimi gülürdü. Qızını qolları ilə möhkəm sıxaraq:- mənim əziz körpəm, səni dünyalar qədər sevirəm. Sənin həyatının gözəl keçməsi üçün hər şeyi edəcəyəm- deyirdi. Sonra üzünü Teresaya çevirib gözləri yaşla dolaraq dedi:
- Teresa, əlimdə Mikayılın heç bir rəsmi yoxdu, onun simasını unutmamağım üçün Tanrı mənə bu mələyi göndərdi. O Mikayıldan qalan tək parçadı. Onun qoxusunu gətirəcək mənə, onu yaşadacaq hər zaman. Tanrıya çox şükürlər olsun..
Teresa da gülümsəyərək ayağa qalxdı:
- Qalx Cenni, soyuq olacaq- dedi
Cenni ayağa qalxaraq birlikde otağa daxil oldular. Bu vaxt İan yeriyərək anasına doğru gəldi:
- Ana- deyib gülümsədi
Cenni üzünü oğluna çevirib hönkürtü vuraraq ağlamağa başladı. Oğluna sarılaraq:
- Can, mənim əzizim. Mən səni də çox sevirəm. İnan mənə əziz balam, səni bacından ayırmayacağam. Sizi elə böyüdəcəyəm ki əsla atanızın ayrı olduğunu bilməyəcəksiniz. Sənin də atan Mikayıl olacaq oğlum..
İan gülərək anasının üzündən öpdü. Onun artıq 2 yaşının olmasına az qalmışdı. Cenni uşaqları ilə birlikdə otaqda yalnız idi. Yatağında oturub öz özünə gülürdü. Mikayıldan sonra o ilk dəfə idi ki belə içdən gülürdü. Əlinə gündəliyini alıb yazmağa başladı:" Mikayıl, ürəyim, sənə şad xəbərim var. Dünən bizim qızımız dünyaya gəldi. Hə Mikayıl qızımız. O sənin qızıdı. Ona nə ad verəcəyimi düşünürəm, bəlkə Alis olsun, yox məncə Aurora olsun.." Cenninin birdən ağlına Mikayıl ilə yaşadıqları bir an gəldi...
Görüşdükləri hansısa bir gün dəniz kənarında daşın üzərində əyləşmişdilər. Əlində solfet olan balaca qız