ə oxuyurdu. Cenni İani hazırlayıb çantasını əlinə alıb aşağıya düşdülər. Hər kəs artıq süfrə başına yığışmışdı. Başda Alexanderin anası Natali, onunla üzbəüz Alexanderin özü, yan tərəfdə baldızı Lora, qarşısında Kiti oturmuşdu. Cenni Loranın yanına, İan da bacısının yanında anası ilə üzbəüz əyləşdi. Hər zaman süfrə belə açılırdı. Alexander Kitiyə xüsusi nəvaziş göstərirdi. Bu Cennini dəli edirdi. Kitinin dəniz mavisi gözləri, ağzı, burnu Mikayılı xatırladırdı. Cenni şükür edirdi ki, Alexander 5 il ərzində Kitinin onun öz qızı olmadığından şüphe etməmişdi. Cenni bilməsə də Alexanderin şüphələndiyi günlər olub, yenidən test etmək istəyib ancaq Kitiyə o dərəcə bağlı idi ki, xəfif qıyılan mavi gözləri nə özünə nə də Cenniyə bənzəsə də onun öz qızı olmadığını bilmək istəmirdi. İllər keçdikcə Mikayılın sifətini hətta adını belə yaddından çıxaran Alexander beləcə həyatına davam edirdi. O Kitiyə çayını uzadıb gülümsəyərək:
- Nuş olsun, gözəlim- dedi
Kiti də gülümsəyərək:
- Sağ ol, Alexander- dedi. Cenni uşaqlarının hər ikisinə ona Alexander deməsini söyləmişdi. Bu halı Alexander çox da xoş qarşılamırdı ancaq heç nə də demirdi.
Alexanderin anası Natali Kitiyə acıqla baxıb:
- Sənə, atana adı ilə səslənməni kim söyləyib? Anan?- deyərək nifrətlə Cenniyə baxdı.
Cenni həyəcanla qaşlarını düyünləyib Kitiyə sonra İana doğru baxdı. İan anasını çətin vəziyyətdə görüb:
- Yox, anam öyrətməyib. Mən öyrətmişəm. Çünki sinifdə çox uşaq atalarına adı ilə səslənirlər. Düşünürlər ki, belə daha səliqəli və gözəl çıxır. Mən də ona.. ee.. atama adı ilə səsləndiyimə görə Kiti də məndən eşidib elə deyir- gülümsəyərək dedi.
İan çox səmimi, içdən və dərin uşaq idi. 7 yaşı olmasına baxmayaraq düşüncələri, fikirləri 20 yaşlı bir gənc kimi idi. Cenni İanın çox ağıllı, dərrakəli, dərin uşaq olduğunu bildiyi üçün ona atasının Alexander yox, Mikayıl olduğunu anlatmışdı. Ancaq bu evdə onun adının çəkilməsinin qəti sürətdə qadağan olduğunu da bildirmişdi. Kitiyə hələ bunları deməyin tez