a yaxınlaşıb:
- Ata bu oğlan kimdir? Bunun üzü, gözü nə haldadır. Hər yeri qan içindədir. Niyə bu oğlanı evimizə gətirmisən? - həyəcanla deyirdi.
Kişi stululda əyləşib başını qaşıyaraq:
- Ceyn, mən də kim olduğunu bilmirəm. Zavallını döyərək bir evə aparıb yandırdıqlarını gördüm. Onlar çıxan kimi arxa qapıdan içəri keçib yanğın hələ tamam evi alova bürüməmiş onu çıxardım - dedi
Ceyn əlini ağzına tutub:
- İlahii.., Ata, bu hadisə harada oldu? Sən niyə belə işlərə qarışırsan?. Bəlkə biri səni görərdi? Onda nə olacaqdı?.. Düşünmədin bunları?- Ceyn qorxaraq dedi.
Kişi gülümsəyərək:
- Yük aparırdım, geri qayıdanda uzaqdan gələn silah səslərini eşitdim. Dayana bilmədim qızım, maşından düşdüm. Oğlanı belə yaralı halda içəri apardıqlarını gördükdə ürəyim dözmədi- qaşını düyünləyib dedi.
Bu zaman Mikayıl hamamdan çıxdı. Ceynin ona verdiyi geyimlər Mikayılın əynindən tökülürdü. Ceyn Mikayılı təmizlənmiş halda gördükdə ağzı açıq qaldı. Bayaqdan atasının əksini düşünən qızcığaz onun dəniz mavisi gözlərinə, sarı saçlarına, gözəl simasına valeh olmuşdu. Başının arxasından hələ də qan axdığına görə Ceyn cəld stulu Mikayılın qarşısına çəkib, heyran olmuş baxışlarla:
- Əyləşin, mən yaranızı təmizləyim- deyib ilk tibbi yardım çantasını gətirdi. Ceyn yaranı təmizləyərkən kişi üzünü Mikayıla çevirib dedi:
- Oğul mənim adım Frankdır, bu da mənim qızım Ceyn. Özü yaxşı tibb bacısıdır....Mən səni yanan bir daxmanın içindən çıxarmışam. Başını deyəsən bərk çırpdıqlarına görə yaddaşını itirmisən.
Ceyn işini bitirdikdən sonra stul çəkib onunla üzbəüz oturdu və üzünün yaralarını da təmizləməyə başladı. Hər bir cizgisinə heyranlıqla baxan Ceyn, atasının onun baxışlarını görməsindən çəkinərək diqqətini Mikayılın yaralarına verdi. Mikayıl gözlərini bir saniyəlik qapadıb:
- Siz nə danışırsız? Məni kim niyə öldürmək istəsin? -deyib yerindən qalxdı. Ceyn diksinib arxaya çəkildi. Mikayıl pəncərənin önünə gəlib:
- Mən çıxıb gedəcəyəm, mən nə olduğunu anlamalıyam. Sizdən xahiş edirəm