məni tapdığınız yerə geri götürün- deyərək Franka baxdı.
Frank çox təmkinli biri idii. Nzərlərini aşağı endirib gülümsəyərək:
- Oğul sən heç adını da bilmirsən,düz deyil?.. Yaxşı, deyək səni tapdığım yerə apardım, əminsən ki, səni öldürmək istəyənlər çıxıb gediblər? Səni öldü bilirlərsə gizlənməlisən, yoxsa nələr olacağını yaxşı bilirsən... Məni dinlə oğul, get biraz uzan, dincəl. Bəlkə nəsə xatırlayarsan.- deyib başı ilə təsdiqlədi.
Mikayıl Frankın haqlı olduğunu bildiyinə görə mübahisə etməyin mənasız olduğunu anladı. Sakit səslə:
- Yaxşı - deyib içəri keçirdi ki, anidən arxaya çevrilib:- sizə təşəkkür edirəm - gülümsəyərək dedi.
O an onun qıyılan gözləri Ceyni ona təkrar-təkrar baxmağa vadar etdi. Ayağa qalxaraq Mikayıla boş olan otağı göstərib:
- Buraya keçə bilərsiniz- dedi
Mikayıl başı ilə sağ ol deyərək içəri keçdi və boş yatağa uzanaraq gözlərini qapadı. Yadına salmaq istəyirdi- olanları, hər şeyi ancaq heç nəyi xatırlamırdı. Beləcə aylar bir birini əvəz edirdi. Lakin Mikayılın ağlına heç nə gəlmirdi. Artıq 4 aya yaxın idi ki, Mikayıl Frankgillə birlikdə qalırdı. Adını xatırlamadığına görə onu Lion adlandırmışdılar. Şir kimi əzimli olduğunu üçün Frank və qızı ona belə müraciət edirdi. Mikayıl onların hər bir işinə yardım edir, odun doğrayır, qırıq ev əşyalarını təmir edirdi. Hər axşam yatağa girərkən nəsə xatırlamağa çalışır, özünü nə qədər zorlasa da ağlına heç nə gəlmirdi. Gündən günə Ceyn Mikayılın həm özünə həm də təmiz qəlbinə vurulurdu. Bir gün Ceyn Mikayılın otağına keçdi. Mikayıl stulda oturub fikrə dalmışdı. Ceyn ona yaxınlaşaraq:
- Lion, bu gün necəsən?- dedi
Mikayıl düşüncələrdən ayrılıb:
- Necə ola bilərəm Ceyn? Özümü tanımağa çalışıram- dedi
Ceyn Mikayılın gözlərinə diqqətlə baxıb əllərindən tutaraq ona doğru gəlməyə başladı. Mikayıl cəld ayağa qaxıb qaşlarını çataraq:
- Ceyn, mən bunu edə bilmərəm. Özümü tanımaqda çətinlik çəkirəm. Sonradan səni incitmək istəmirəm- dedi
Ceyn də ayağa qalxıb təkrar Mikayılın əlindən tutaraq:
-