Mikayıl Tomasın yanına yaxınlaşdı. Tomas əlini onun sifətinə toxundurdu və həmin an ayaqları yerdən kəsildi. Tomas dizi üstə yerə yıxıldı. Mikayıl cəld əyilərək Tomasın qolundan yapışdı. Tomas şok keçirmiş halda Mikayılın gözlərinə baxırdı. O, yaxından Mikayılın alnında qaxsımış qanı, burnunun kənarında və boğazında çapıq yerlərini rahat görə bilirdi. Mikayıl belə anidən çıxmağın heç doğru olmadığını anladı və içində özünü danladı. Əlləri ilə Tomasın başından tutaraq:
- Tomi, bu mənəm Mikayıl. Mən ölmədim qardaşım, yaşayıram. Özünə gəl və mənə bax.
Tomas hələ də şok vəziyyətdə Mikayıla baxaraq cavab vermirdi. Mikayıl Tomasa yumruq ilişdirərək:
- Özünə gəl Tomii..
Tomas ağrının təsirindən özünə qayıtdı:
- Mikayıl, bu sənsən. Bu necə ola bilər?..Bu necəə ola bilər?- deyib Mikayıla sarıldı ve hönkürtü vuraraq xırıltı ilə ağlamağa başladı.
Mikayılın da gözləri doldu və Tomasa sarılaraq:
- Qardaşım, neçə vaxtdır səni təqib edirəm. Sənə necə yaxınlaşacağımı bilmirdim. Düzdü belə anidən çıxıb gəlməyim doğru olmadı ancaq nə edəcəyimi də bilmirdim. Yaşadığımı ilk sənin bilməyin daha doğru olar deyə düşünmüşdüm.
Tomas Mikayıldan ayrılaraq:
- Miko, bu necə oldu? Sən, sən bu evdə yanaraq öldün. Sən necə oldu ki o evdən sağ çıxa bildin Mikayıl?- həyəcandan kəkələyən Tomas olanları anlam verməyə çalışırdı.
Mikayıl əli ilə Tomasın boynundan tutaraq:
- Hər şeyi danışacağam Tomi. Qalx ayağa, haradasa oturaq. Sən yaxşısan?
Tomas ayağa qalxaraq təkrar Mikayılı başdan ayağa süzüb:
- Bilmirəm Mikayıl, bilmirəm. Bircə onu bilirəm ki səni Hannah xala belə görsə ürəyi dözməyib xəstəxanalıq olar.
Mikayil anasının adını eşidən kimi qaşlarını düyünləyərək göz yaşlarını tutdu:
- Bilirəm Tomas, gəl maşına keçək orda sənə hər şeyi danışacağam.
Tomasla Mikayıl birlikdə maşında oturdular. Tomas Mikayılın güclənmiş qollarından, əllərinin üstündəki yaralardan, onun sifətindən gözlərini çəkə bilmirdi. Bu qədər ildən sonra o çox dəyişilmişdi, sanki daha çox yetkinləşmişdi. Mikayıl