, bəli. Siz məni xilas etdiniz- deyən İan təkrar gülümsədi.
Mikayıl da gülümsəyərək:
- Gəl onda birlikdə səni evə aparım, bu saatda tək getməyinə razı olmaram- deyib kapşonunu başına çəkdi.
- İan əlini Mikayıla uzadaraq:
- Yaxşı əmi- dedi.
Mikayıl ilə İan yolda danışıb gülərək evə dogru addımlayırdılar. Bir qədər sonra İan dedi:
- Lion əmi, artıq evə çatırıq. Arxa qapıya qədər gəlin, sonra sizi anam ilə tanış edərəm- deyib ətrafa baxaraq dedi.
Mikayıl böyük villaya baxaraq başı ilə təsdiqləyib ətrafa göz gəzdirdi. Arxa qapıya çatanda arıq, nəcim bir xanımın divara söykəndiyini gördü. O, çox da uzun olmayan qıvrım saçlarını yuxardan toplamış, əlləri ilə üzünü örtmüşdü. İan Mikayıla üzünü çevirərək:
- Lion əmi, bu mənim anamdır. Yazıq anam, narahat olduğunu necə də bəllidir. Sizə çox təşəkkür edirem- deyib qaçaraq anasına yaxınlaşdı:
- Ana, ağlama xahiş edirəm. Mən buradayam- deyib anasına sarıldı.
Mikayil kapşonunu biraz da qabağa verib, nəzərlərini qadından çəkmədən ona baxırdı. Qadın oğlunun səsini eşidən an əllərini üzündən çəkib İana sarıldı. Bu zaman Mikayıl qəlbində böyük bir ağrı hiss etdi. Hansı ki, heç vaxt sağalmayan bir yaranı yenidən bıçaq salaraq deşmək kimi hiss idi bu. Bu qadın Mikayılın qəlbini oğurlayan, parçalanmış qəlbini yenidən birləşdirən, hər görəndə içi titrəyən, sevdiyi o qadın idi. O Cenni idi.... Alın yazısı deyə bir şey var bu həyatda. Cenni də Mikayılın alın yazısı idi və onları Tanrı yenidən bu böyük şəhərdə bir araya gətirmişdi. Mikayılın bütün bədəni qurudu. Sanki sinəsinin sol hissəsinə xəncər saplanmışdı. O xəncər ki, əlini ürəyinə toxundurduğu an yerindən tərpənib yarasını qanadacaqdı. İan anasına baxaraq:
- Ana məni orada dayanan əmi gətirdi. Adı Liondur- deyib üzünü Mikayıla çevirdi.
Mikayıl başını aşağıya endirərək arxaya doğru çevrildi. Getmək istədi ancaq ayaqları sözünə baxmırdı, bir addım da ata bilmirdi. Çoxlu qələbə qazanan aslan ürəkli Mikayıl bu zərif qadının yanında olduğunda bütün bədəni əsirdi. Cenni