sonra məni ikinci dəfə heyrətləndirdi. Gəlməyinin əsl səbəbini açıqladı.

– Hazırlaş, maşın gözləyir qapıda. Səni aparmaq üçün gəlmişəm.

Atam bunu elə qətiyyətlə dedi ki, çaşıb qaldım.

– Niyə?

– Niyəsini soruşma! – Atam kiməsə olan acığından bütün hirsini mənə tökdü. – Nə deyirəmsə, ona əməl et! Gedirik! Və burdan bir çöp də götürmə özünlə!

Məni saran şübhədən dözməyib yenə sual verdim:

– Elşad çağırtdırıb səni? O istəyib məni aparasan burdan?

O gün aramızda gedən dava-dalaş səbəbi ilə mən indi bu qənaətdə idim.

– Elşad kimdir? – Atam bir anlıq duruxan kimi oldu. Mənim baxışlarımı yerə dikib dinmədiyimi görəndə birdən sanki ayıldı, sifəti tutqun ifadə aldı. Başa düşdüm ki, yazıq atam hələ kürəkəninin adını da bilmirmiş.

– O qoduq məndən oğurluq edə bilər yalnız! Mənə əmr edib ayağına çağıtdırmağa hünəri çatmaz!

Mən başımı aşağı salıb gözümün yaşını tökməyə başladım.

– Geyin! Bir az cəld ol!

– Ata… – Yazıq-yazıq üzünə baxdım. – Ondan xəbərsiz gedə bilmərəm! Xəbər edək, sonra!

Atam ağzını doldurub mənə nəsə demək istəyirdi ki, bu vaxt Nazim əmi ilə Sona xala içəri girdilər. Və məsələni anladılar. Sən demə, atam ev sahibi olduqlarından bizi əvvəlcə onlardan soruşubmuş.

Atam onlara öz qərarını bildirdi:

– Mən qızı götürüb aparıram. O vicdansız əgər maraqlansa, gələr, səbəbini öyrənər!

Nazim əmi mənim necə göz yaşı tökdüyümü görəndə getmək istəmədiyimi üzümdəki ifadədən oxudu. Və atama:

– Qardaşımsan… Belə eləmə də. Yaxşı iş deyil bu. Bilmirəm indi nə baş verib aranızda, amma Elşad pis oğlan deyil. Ədəb-ərkanlı, böyük-kiçik yeri biləndir. Belə alınmır axı. Bu uşaq sizin qızınız da olsa, onun ailəsidir.

Atamı od götürdü:

– Yaxşı oğlan quldurluq eləməz! Evlənmək fikri olan adam gedib ağsaqqalı, ağbirçəyi varsa məsləhət edərdi, qapıma adamını göndərərdi. Küçədən quldur kimi qız götürüb aparmazdı. Məni el içində rüsvay elədikləri bəs deyil, indi də şərt qoyurlar önümə! Tələb irəli sürürlər! Verirdim o vaxt onu