u polisə. Qohum-əqrəba yığışdı, öyüd-nəsihət etdilər, bir işdir olub, gəl daşın bu fikirdən, yoxsa zərərli çıxan yenə sən olacaqsan… Çəkdim sinəyə, susub oturdum. Yaxşı bəs, 2 ildir haradadır bunun böyükləri? Nəslində bir adam yoxdur ki, qabağa dursun? Mənim qızım nədir bunlarçün? Bu qədər ucuz, bu qədər qiymətsizdir? Mən bu qədər vaxtı nə çəkmişəm, bilirsiz? Bilməmişəm kimdən soruşum balamı! Harada axtarım!

Nazim əmi bu duyduqlarından sonra təəssüf hissi ilə başını aşağı saldı. Əslində çıxılmaz vəziyyətdə qaldı. Köks ötürdü. Atam əlavə etdi:

– Burda sizin qarşınızda deyirəm qızıma. Əgər məni özünə ata sayırsa, əgər bir balaca özünə hörməti varsa, sözümdən çıxmamalıdır! Mənlə gedəcək!

Mən hönkür-hönkür ağlamağa başladım. Bu dəqiqə çox pis vəziyyətdə idim. Nə Elşaddan vaz keçə bilirdim, nə də atamdan. İkisinin arasında qalmışdım. Elşadı belə ağır günlər keçirməkdə ikən atıb getməyə ürəyim gəlmirdi.

Sona xala mənim halımı görüb atama dil tökməyə başladı:

– Daha evləniblər. Cahillik ediblər də, böyüklüyü siz edin, ayırmayın gəncləri bir-birindən. Günahdır!

– Anam-bacım… mən ayırmıram. Bunu məndən tələb edirlər! Mən istəmərəm övladım bədbəxt olsun. Amma onun aqibətinə görə çox narahatam. Məni düz başa düşün! Bu oğlanın böyüyü – dilim də gəlmir bu sözü işlətməyə – üzümə durub deyir ki, nə qədər canımda can var, imkan vermərəm onlar bir ailə olsun. Bu sözdən siz nə başa düşürsünüz? Bir məni başa salın. – Atam odlana-odlana dilləndi. – Bəlkə mən qanmazam?

Heç kimdən səs çıxmadı. Atam qəti səslə əlavə etdi:

– Nə qədər ki, gec deyil, bəri başdan üzülüşsünlər. Sabah mənim qızım qucağında bunların törəməsi ilə küçələrdə qalmasın. Bu oğlan onların oğludursa, bir az atlanıb-düşəcək, sonda razılaşacaq valideynləriylə! Olan yenə mənə, mənim qızıma olacaq!

Nazim əmi telefonu qulağına tutub, danışa-danışa qonşu otağa, oradan da bayıra çıxdı. Mənim bütün diqqətim indi Nazim əmidə idi. Onun nə danışdığını dinləyirdim:

– Elşad… hardasan, alə, sən? Beş